vrijdag 5 februari 2016

Lieve mam (10)

Wat een vreemd gevoel vandaag. Eindelijk hebben we een fototripje gemaakt met mijn nieuwe camera. Eindelijk was ik daar aan toe. En natuurlijk gingen we de kust langs. Het weer was grauw maar ik dacht er wel wat van te kunnen maken. Een prachtige foto gemaakt van een aalscholver. Sinds die grote foto op jouw muur zijn dat belangrijke vogels voor ons geworden. Alle vogels! Die waren ook al zo bijzonder voor jou. En daarom was het voor mij ook een logische keuze om voor Fûgels van Die Twa te kiezen bij de crematie van papa. Niet alleen omdat het een mooi positief nummer is, maar ook omdat vogels zo belangrijk zijn. Het winterkoninkje in je schuur, de merel die 's avonds kwetterde om jouw hulp en de roofvogels die we onderweg altijd zagen. Ik heb zelfs het idee dat de merels die ik tegenkom niet zomaar tegenkom.
Lieve mam, wil je me zo zeggen dat het goed is. En dat het met mij ook weer goedkomt? Dat je weet dat ik je ontzettend mis. En dat ik zo mijn best doe om me staande te houden en positief te blijven. Want ik mis je, en ik mis papa ontzettend. Net als bij mijn burnout leef ik weer in de nacht. Het is mijn manier van controle. Beter dan dat ik mijn eetstoornis weer oppak. Gelukkig geeft dat me de voldoening niet meer, dat heb ik echt van me af kunnen zetten. Maar ja, nu slaap ik dus niet meer. Ach, zal ook wel weer goedkomen. Ik ben niet het enige kindje wat zonder ouders verder moet.
En ooh, wat heb ik je gemist vanmiddag. We hebben zelfs vier hertjes gezien, en op de foto kunnen zetten! Een mooie buit! Toen we verder redden nadat we een aantal foto's gemaakt hadden, heb ik zo gehuild. Ik wilde het zo graag met je delen. Je had er zo van genoten. Het is pittig om alles nu voor het eerst zonder jou te doen. Ik probeer me te verstoppen, hopende dat de pijn vanzelf weggaat. En ondertussen weet ik dat dat niet gaat lukken, ik zal toch in actie moeten komen. Morgen toch maar weer in de papieren duiken om te beëindigen en af te sluiten. Het voelt net alsof ik je aan het uitwissen ben. En dat is het allerlaatste wat ik wil!!
Lieve mam, geef pap een dikke knuffel van me! En zoals we telefonisch altijd afsloten: we horen snel weer! Doeg!




Geen opmerkingen:

Een reactie posten