maandag 2 december 2013

Uitslag

Het gaat goed met me. Ja, echt! Ik heb een leuke baan met enorm leuke collega's. Een stek waar ik me veilig voel, en dat is voor mij zo belangrijk! En daardoor steek ik heerlijk in mijn vel. Ik lach veel en maak me minder zorgen. Dat zou ik misschien wel moeten doen, ik ben namelijk niet eens meer zo met eten bezig. Het boek van Dr. Phil ligt gewoon op mijn nachtkastje te verstoffen. Lekker in mijn velletje zitten is fijn! Zo ben ik ook naar de test van Fysio gegaan. Niets kan mij er onder krijgen, die test moet gewoon hartstikke goed zijn! Ik word op de fiets gezet en de 6 minuten gaan in. Eerst wat warm fietsen dan gaat het los. Best lastig om het tempo constant te houden. Ik mag immers graag over grenzen gaan. Dus ik trap iets harder dan nodig is, en misschien zelfs wel mag. Ik heb er geen last van dus ik trap lekker door. En dan is de tijd voorbij, ik mag van de hometrainer af en we gaan de test bespreken. Fysio tikt alles in en drukt op enter. Tot zijn schrik en ook de mijne zien we het conditiegeval naar beneden springen in plaats van omhoog. Het klopt niet, daar gaat iets niet goed. Fysio denkt eens na en meldt mij dan dat de test ongeldig is. Mijn hartslag is te lang te laag geweest. En ja, lange tijd is mijn hartslag onder de 130 gebleven. Op zich een geweldige vooruitgang! Ik kan dus meer weerstand aan! Ik wilde alweer op de fiets stappen, maar nee, moest toch een nieuwe afspraak maken. En die staat nu voor komende woensdag op de planning. Hoop dat ik dan niet te veel last heb van de weerswisseling door mijn astma! Aan de andere kant maak ik me er niet druk over. Ik zit lekker in mijn vel!
Als ik naar beneden kijk zie ik dan wel een dikke buik in dat velletje, dus ik glij weer een beetje de verkeerde kant uit. En dat schrijf ik nu al steeds. Ik kan op één of andere manier de kracht even niet vinden om het echt tot een halt toe te roepen. Om mezelf weer echt van de suikers en de koolhydraten af te krijgen. De chocolaatjes die ik voor het weekend bewaar smaken op dinsdag en donderdag ook overheerlijk! En wat is het makkelijker om niet voor dansles te eten maar na dansles even naar de Mac te gaan. Nee, ik wil niet meer! Ik wil echt niet meer, maar ik heb het soms gewoon niet in de hand. De verleiding is te groot. Vorige week las ik het volgende artikel in de Telegraaf:




Spieren al na vijf dagen verloren

MAASTRICHT - 
Er treedt al een aanzienlijk spiermassaverlies op na vijf dagen minimale inspanning. In de korte periode, die vergelijkbaar is met een gemiddelde ziekenhuisopname, gaat er zo'n tien procent spierkracht en 150 gram spiermassa aan één been verloren.

    Zo blijkt uit onderzoek door bewegingswetenschappers van het Maastricht UMC+.
    Spiermassaverlies is een veelvoorkomend probleem dat de kop opsteekt bij ouderen. Dat houdt verband met een gebrek aan inspanning en een verminderd voedingspatroon. Dagelijks worden spiervezels opgebouwd en afgebroken, zodat na honderd dagen een complete spier vervangen is door nieuw materiaal. Door een gebrek aan beweging en eiwitrijke voedingsmiddelen gaat de afbraak echter sneller dan de opbouw en treedt verlies van spiermassa op. Die tekenen worden volgens de Maastrichtse onderzoekers al zichtbaar na slechts vijf dagen niet bewegen. Dat is vergelijkbaar met een gemiddelde ziekenhuisopname of het stil op bed liggen met griep.
    Verlies
    In het Maastrichtse onderzoek werden 24 gezonde jonge mannen een aantal dagen geïmmobiliseerd. Daarvoor werd één been volledig ingegipst. Na vijf en veertien dagen werden spiermassa en spierkracht bepaald. Al na vijf dagen hadden de vrijwilligers gemiddeld ongeveer tien procent aan beenspierkracht verloren en 3,5 procent spiermassa, omgerekend zo'n 150 gram. Na twee weken was dat opgelopen tot 25 procent verlies aan spierkracht en 8,5 procent spiermassa (350 gram). "Na vijf dagen kunnen oudere patiënten al onder de drempelwaarde komen om normale dagelijkse activiteiten uit te voeren," licht prof. Luc van Loon toe, hoogleraar fysiologie van inspanning van Maastricht UMC+.
    Beweging
    Gezonde jonge mensen hebben na zes weken de verloren spiermassa weer opgebouwd. Daarvoor is wel voldoende beweging en eiwitrijke voeding nodig. Van Loon: "Maar bij ouderen wordt dat al een stuk lastiger. Zij bouwen de verloren spiermassa op die manier nooit meer op." Momenteel zijn de onderzoekers bezig om manieren te vinden om dat spiermassaverlies tegen te gaan. "Eén mogelijkheid is om elektrostimulatie op spieren toe te passen tijdens immobiliteit, maar dat onderzoek is nog in volle gang. Blijven bewegen en eiwitrijk voedsel eten blijft het voornaamste devies," besluit Van Loon.









































    Die ene zin triggert me, dat je na honderd dagen een nieuwe spier hebt. Dus als ik honderd dagen iets doe, heb ik na honderd dagen een betere spier. Misschien moet ik eens een honderd-dagen-projectje gaan bedenken. Een nieuwe uitdaging, naast hetgeen ik nu al doe. Maar om de verleiding te laten winnen, daar heb ik nu geen zin in! The only way is up!!

    maandag 11 november 2013

    T-day

    Ik voel me anders als anders als ik richting Fysio ga. Er is wat maar ik weet niet goed wat. En als ik de auto voor de deur zet, weet ik het! Vrijdag is het T-day! Dan word ik getest, of beter gezegd dan wordt mijn conditie getest. Met die wetenschap stap ik de sportzaal binnen, al lichtelijk nerveus.  Heb ik de doelen al gehaald? Op de hometrainer heb ik tijd om daar over na te denken. In gedachten sta ik naast de fiets mijzelf te observeren.  Dikke enkels, opgeblazen borsten en ook een enorme buik. Brrr, waarom zit ik hier eigenlijk. Gelukkig weet ik het antwoord, voor conditie en longinhoud. Met een hartslag die bij deze oefening niet boven de 130 komt weet ik dat ik al veel gewonnen heb. Dat zie ik gelukkig wel in. Toch heb ik het idee dat ik op dit niveau blijf steken. Het wordt wel weer eens tijd voor een sprong voorwaarts, een sprong en geen stap! En dat betekent dat ik ook weer scherper in het eten moet worden.  De fanatieke scherpte heb ik nog niet terug,  dus daar moet ik aan werken. Het weekend bestaat tegenwoordig uit vier dagen! Ik zucht en fiets door. Nog zijn mijn tien minuten niet om. Het lijkt deze keer wel een eeuwigheid te duren. Mjjn lichaam voelt nog steeds zes keer groter aan als anders. Ik speel met mijn hartslag, die weet ik zelfs door mijn ademhaling naar 121 te krijgen! Niet  slecht maar wat heb ik daar nu aan. Matig voldaan ga ik naar huis. T-day is verplaatst naar volgende woensdag,  dus ik heb volgende week nog om alle zeilen bij te zetten. Bah!!

    O ja, had ik al vermeld dat ik ook nog eens ongesteld ben geworden??

    donderdag 31 oktober 2013

    Juiste weg

    Ik zit weer op de juiste weg! Ik voel het aan mijn hele lichaam. Vorige week voelde ik me wederom zachtjes weg glijden. Opmerkelijk hoe snel oud gedrag je leven weer kan nemen. De behoefte aan suiker was groot. En dat allemaal omdat ik gewoon volkoren brood als lunch nuttigde! Helaas was het koolhydraat-beperkte brood op en ook uitverkocht. Dus gewoon brood mee. En het is net alsof je lichaam dan ook zeurt om meer koolhydraten. De behoefte aan suiker was dan ook weer onweerstaanbaar op de terugweg naar huis. Snoepzakken die tijden dicht lagen, trok ik open en at ze bijna in één keer op. Heel langzaam voelde ik mijn energie wegzakken. Nee, wacht, eerst voelde ik het niet! Maar zo aan het eind van de week had ik geen puf meer. En toen ben ik gaan nadenken. En ja, alle symptomen waren er weer. Geen puf, hangerig, zware benen, obstipatie en de koude handen. Extreem koude handen. Ook bij het trainen maandag voelde ik het, de verzuring kwam erg snel. Ik heb echt mijn wilskracht moeten tonen om mijn hele lijstje af te werken, maar het liefst wilde ik na tien minuten op de hometrainer alweer naar huis! Onvoorstelbaar wat een stukje brood teweeg kan brengen! Nu ik dus alweer een aantal dagen aan het brood zit, voel ik me weer energieker, zekerder en mijn velletje zit weer lekker. Iets ruimer weer, denk ik zelf! En ook mijn stoelgang is terug! Het blijft me elke keer weer verbazen wat eten met je kan doen. Zelfs gezond eten, want als je niet kan poepen wordt mij meestal het meest donkerbruine brood aangeraden. Maar het ligt dus niet aan de vezels!
    Gisteren bij de dansles was het goed te merken dat mijn energie weer terugkomt. Alleen moet ik af en toe nog stoppen en op adem komen. Gisteravond begonnen we vrij intensief met een quickstep, dus de chachacha daarna was me even te veel. Maar het ging al beter dan vorige week!!

    maandag 21 oktober 2013

    Nieuw schema

    Met frisse moed stap ik de sportzaal binnen, heb er zin in om even lekker tegen aan te gaan. Ik kijk op mijn schema en zie dat ik een nieuw schema heb. O jee! Bij een nieuw schema ben ik altijd op mijn hoede. Toen ik bij Fysio begon had ik een enorm fanatieke. Alles op het schema moest ik al kunnen. Gelukkig heeft mijn huidige Fysio door dat ik een dieseltje ben, dat ik eerst op gang moet komen. En dat ik pas over een week of vier het gehele schema netjes met alle getalletjes in één keer afwerk. Dus ik begin vrolijk Het schema wordt een beetje omgegooid want de beide hometrainers zijn bezet. Maakt helemaal niet uit, ik ga gewoon ergens beginnen. En dan kom ik bij mijn nieuwe stukje. Met in beide handen een halter en die dan naar voren brengen. Althans dat las ik, achteraf blijkt dus dat ik vanaf mijn schouder naar boven moet. Een juich-beweging. Helaas met de aantal kilo's die op mijn schema staan gaat het nog niet lukken. Of ik moet dat ook nog verkeerd lezen! Maar goed, volgende week mag ik het nog eens proberen!
     

    En ook de leg-press staat er weer eens op. Help! Om mijn lichaam tussen de plank en de zitting te installeren is al een oefening op zich! Ik wil de stoel wel wat dichterbij zetten, maar dan zit mijn buik lichtelijk in de weg. En als ik helemaal omhoog ga, mag ik mijn benen niet voluit strekken want dan kunnen mijn knieën op slot slaan. Het is dus een lekkere pittige training die ik afwerk en als ik op de crosstrainer sta voel ik hoe moe ik ben. Ik wil eraf! Ik ben moe! Ik heb het gehad. Mijn hartslag is op dat moment 160 slagen per minuut en ik weet dat er drie dingen zijn die ik kan doen. Ik kan afstappen, opgeven. Ik kan doorgaan, maar dat is geen optie. Maar ik kan ook even stoppen, diep ademhalen en mijn hartslag iets naar beneden brengen en dan door! Ik kies voor het laatste. Ik geef niet op!
    En eigenlijk als ik dit opschrijf, twijfel ik. Want had ik niet juist door moeten gaan, met die hartslag? Laat ik mijn lichaam wel genoeg werken als ik af en toe even op adem wil komen?

    dinsdag 15 oktober 2013

    Ik doe het weer!

    Sinds gisteren ben ik weer lekker bij Fysio aan het sporten. Vorige week was de voorproef maar toen had ik last van een fikse verkoudheid en dus maar wat lichte oefeningen gedaan. Gisteren ben ik gewoon verder gegaan waar ik enkele weken geleden, ahum, enkele maanden geleden gestopt ben. En het viel me zo mee! Het schema is nog hetzelfde en ik heb alles gehaald! Mijn conditie is dus niet eens zoveel achteruit gegaan de laatste tijd. Ik ben er heel blij mee. Heel blij! Want ik moet nu elke woensdag mijn Eega bijhouden met dansles! Hij pakt me stevig beet en leidt me over de dansvloer. Omdat dansen een stukje bewegen voor ons is, willen we niet gelijk stoppen. We gaan door! Helaas moet ik soms wel voor de tijd even stoppen, dan kan ik echt niet meer. Aan de ene kant heel kant heel goed, ik kan mijn grens aangeven en daardoor kan ik een paar minuten later gewoon doorgaan. En aan de andere kant heel jammer, ik wil natuurlijk uren met mijn Eega op de vloer staan, ik wil hem niet teleurstellen. En ik weet dat hij het me niet kwalijk neemt, maar ik wil het voor mezelf! En dat is een grote motivator om maandags nog een tandje extra te doen. Dacht ik twee jaar geleden dat voor mij de grote uitdaging in hardlopen zat, blijkt dit dus niet zo te zijn. En heel stiekem wist ik het wel. Als ik ergens niet tegen kan is het sleur en herhaling. Ik ben dol op nieuwe dingen en uitdagingen. Neem bijvoorbeeld zwemmen, ik zwem heel graag. Maar ik laat mezelf niet graag moe worden. Het is een opgave om jezelf elke op te peppen, om elke keer tot het gaatje te gaan. Daarom mag ik graag teamsporten doen. Dan moet je door en dan merk je vaak ook pas later hoe moe je bent. Dus dansles is voor mij een hele goede oplossing. En ik zet Eega ook lekker in beweging!

    zondag 6 oktober 2013

    Dubbel

    Afgelopen vrijdag een heel goed gesprek gehad met Fysio. Althans ik vond het er fijn. Door mijn werk en vooral door onze dansles kan ik niet meer op woensdag bij hem zelf sporten. En dus moest daar even een oplossing voor gevonden worden. Gelukkig hebben we die, op de ochtend van mijn vrije dag train ik bij zijn collega. En hebben Fysio en ik al gelijk een evaluatie-moment gepland. Over zes weken al!! Fysio gaf aan dat ik soms dubbele signalen uitzend, en daar heeft ie helemaal gelijk in. Mijn hele leven bestaat uit dubbele signalen! Graag geholpen willen worden en wanneer iemand klaar staat dan toch het zelf willen doen. Vertrouwen is hierbij het kernwoord. Ik vind het heel moeilijk om vertrouwen te geven! Dat komt enigszins voort uit de onveilige situatie in mijn jeugd, maar is ook van moeder op dochter overgebracht. Ik ben echt trots op mezelf als ik nu naar mijn leven kijken en zie dat ik bepaalde dingen heb kunnen omkeren! Dacht ik echt dat ik jaren geleden niets waard was, heb ik dat gevoel gelukkig niet meer. Maar toch voelt dat jurkje af en toe zeer onwennig. Als ik het zo opschrijf voelt het zelfs een beetje arrogant! Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg! Jaja, en ik vind dat je best tegen jezelf mag zeggen dat je goed bent, dat je goed bent zoals je bent! Ik ben iemand die alles leuk vind, en ook zeer betrokken is bij de dingen die ze doet. Als ik me ergens met hart en ziel kan instorten zal ik het vaak niet laten. Dat kan ook heftige emoties met zich meebrengen. Vooral als ik te snel wil, en dan de doelstelling niet binnen de tijd afkrijg. Daarom heb ik een hekel aan het stellen van doelen. Maar aan de andere kant kick ik op deadlines! Dubbel? Ja, echt wel!
    Ik ben blij met mijn blog, als veilige hoekje! Daar waar ik alles kan vertellen zonder dat er rare reacties komen. Want dat is het voordeel van weinig lezers! Ik ga deze dag van mijn fikse verkoudheid zien af te komen en dan morgen gewoon weer lekker trainen! Heb er zin in!

    maandag 30 september 2013

    En opnieuw beginnen

    Wat kan men het druk hebben, gewoon met de dagelijkse dingen maar ook met zichzelf. Mijn baan is nu verspreid over 4 dagen en ik kan verzekeren dat dat uitstekend bevalt. Het is vrij druk, dus vaak duurt mijn werkdag iets langer dan gepland maar ik probeer zeker mijn rust te pakken. Ik moet wel, want anders zou ik niets van alles geleerd hebben. Ik doe mijn werk momenteel met veel plezier en ik heb heerlijk positieve collega's. Het voelt allemaal goed en ik voel steeds meer dat de stap die ik voor een paar jaar terug gedaan heb een goede is geweest. Ik kwijnde weg! Ik zit er nog van te kijken hoe iemand zichzelf zo weg kan laten kwijnen als ik gedaan heb. Is het de zekerheid van het maandelijks inkomen? Ik heb geen idee, maar ik weet wel dat als je werk je niet meer gelukkig maakt je weg moet! Niets is belangrijker dan je eigen geluk en welzijn! En dat hangt samen met je gezondheid!
    Ik merk wel door de drukte en mijn moeheid dat ik weer meer ga snoepen. Een koekje hier, een snoepje daar en ook een candybar sla ik zeker niet af. Eega en ik eten weer wat sneller 'makkelijk' dus helaas de vitamines van de groenten schieten er ook wel eens bij in. Hoe komt dat toch? Waarom grijp ik eerder naar suiker en vettigheid dan naar een lekkere appel. Die vind ik ook enorm lekker! En bij een appel heb ik vaak aan één genoeg!
    Deze week heb ik gelukkig weer een afspraak bij Fysio. De receptie-dame adviseerde me om weer even een verkorte intake te doen omdat het toch alweer een tijdje geleden is dat Fysio en ik elkaar zagen. En omdat ik niet meer op de avond kan trainen wanneer Fysio werkt. Die avond ga ik heel andere leuke dingen doen! Eega en ik gaan namelijk op dansles!! Samen bewegen! En samen lol maken! Ik heb er zo'n zin in!
    Woensdag dansen, vrijdags en soms donderdags zwemmen en dan maandags fitness! En maandag is net de dag dat Fysio niet werkt. Hij heeft mij eerder om mijn doelen gevraagd, ik denk dat ik de komende dagen hier eens goed over na ga denken. Ik ga een doel stellen. Hoe ik het voor elkaar moet gaan krijgen, ik heb geen idee. Hoe ik een haalbaar doel kan vaststellen weet ik nog minder. Het enige wat ik wel weet is dat ik weer van mijn snoepbuien af moet! En dat gaat zeker gebeuren!

    dinsdag 17 september 2013

    Tol

    Na een periode van niet zwemmen en niet sporten betaal ik nu een tol, een hoge tol. Vorige week moest ik me helaas ziek melden. Griepklachten, dichtgeknepen keel en een lekkere buikloop. Met lood in mijn schoenen meldde ik me ziek. Waarom voelt dat altijd alsof ik mensen teleurstel? Waarom kan ik me de eerste dagen niet gewoon aan het ziek zijn overgeven. Nee, ik ga strijdend ten onder, zorg ervoor dat mijn energielevel helemaal leeg is. Pas dan kan ik me overgeven aan het ziek zijn. En dat terwijl ik belangrijke afspraken had het afgelopen weekend. Gelukkig voelde ik me het weekend goed genoeg om die na te komen, maar fit was ik nog lang niet. En maandag dus maar naar de dokter! Zuurstof was goed! Blij! Longen zijn schoon! Nog blijer! Maar ja, wel een fikse keelontsteking! En daar helpen geen medicijnen tegen! Ik moet supergezond gaan leven. Mijn sporten weer oppakken en flink aan de fruit en groenten. De tol van dubbele klussen en niet sporten wordt even duur betaald.
    Bij mijn huidige klus ben ik ook weer veel te eerlijk geweest. Ik moest dus gelijk op mijn eerste werkdag vandaag bij de teamleidster komen. Ik had met oog op mijn longen al eens aangegeven dat voor mij het moeilijke seizoen komt. En gelijk wil ze het liefst op een briefje dat ik de rest van periode niet meer ziek zal zijn. Gelukkig heb ik haar ongerustheid voor een groot deel weg kunnen nemen. Ik word ingeleend dus op mij wordt net even iets steviger gerekend dan op het vaste personeel. Maar dat betekent niet dat ik mijzelf moet vergeten, ik heb die kwaal nu eenmaal. Een kwaal die me van de ene op de andere moment enorm kwetsbaar kan maken. Had ik het dan beter niet kunnen vertellen?


    dinsdag 27 augustus 2013

    Meer tijd

    Ik heb de afgelopen periode weinig tot niets van me laten horen. Ik was wel actief op Twitter, maar ik kwam er maar niet aan toe om er even lekker voor te zitten en de tijd te nemen voor een update. In mijn hoofd heb ik vaak geschreven en gedacht dat het pracht blogmateriaal zou zijn. Toch nam ik de tijd niet of kwam ik er maar niet aan toe. En dat geeft ook niet, maar ik weet wel dat een aantal trouwe lezers of lezeressen dat verschrikkelijk jammer vinden.
    Vanaf volgende week heb ik waarschijnlijk meer tijd om weer Dr. Phil te lezen, om lekkere lichte recepten uit te zoeken en om jullie op de hoogte te houden van mijn kilostrijd en onzekerheid. Het is volgende week alweer september en dus zit mijn klus voor 12 uur in de week er op, en heb ik alleen nog maar de klus van 24 uur. Ik krijg dus twee dagen in de week tijd! Tijd om goed te solliciteren, en om eindelijk de kozijnen eens te verven maar ook tijd om weer flink te sporten en goed voor mezelf te zorgen. En om weer lekker in mijn vel te zitten. Het voelt een beetje dubbel om vrijdag mijn laatste dag bij klus1 te hebben. Jammer dat er geen verlenging uit voortvloeit, maar dat had ik ook niet verwacht. Ik ben gekomen toen de vaste medewerker op vakantie was, dus de vaste medewerker heeft mij niet uitgezocht. En het klikte niet zo met vaste medewerker, vaste medewerker had iets wat mij enorm onzeker maakte. Doe ik bij klus2 alles zelf en ben ik overal verantwoordelijk voor, bij klus1 werd ik enorm gecontroleerd en omdat het eentonige werkzaamheden zijn ging ik stomme fouten maken. En dat vond vaste medewerker niet fijn! Dus vrijdag lever ik mijn key in en als ik dan naar huis ga, denk ik "het is goed zo!". Vaste medewerker is iemand die al twintig jaar op hetzelfde plekje zit, en al twintig jaar op dezelfde manier werkt. Ik heb geleerd dat ik zeker geen vaste medewerker wil worden, dus ik ga lekker op zoek naar een andere plek! Mijn overdenking was: "Gek dat iemand die het werk niet kan loslaten een ander enorm onzeker kan maken". Er gebeurde iets met mij! En juist die bewustwording maakte me veel sterker en wist ik beter met de situatie om te gaan. Vaste medewerker wil de controle? Dan moet ik die daar ook laten! Want als ik die controle gaf, werd het werken met elkaar veel prettiger. Het is ook een hele opgaaf voor sommige mensen om het werk uit handen te geven aan mensen die je zelf niet uitgekozen hebt. Ik heb het sollicitatiegesprek dus niet met vaste medewerker gehad. De afgelopen twee maanden waren een mooi leermoment en een mooie bewustwording!
    Kilostrijd is voor mij meer dan diëten, juist door mijn eetstoornis. Kilostrijd is voor mij een bewustwording.  Bewustwording geeft meer zekerheid. Hierdoor heb ik het eten minder nodig, ik kan de chocoladereep in mijn tas nog steeds weerstaan.
    Heerlijk hoe het leven soms in kringetjes loopt!!

    woensdag 14 augustus 2013

    Planning

    Ik heb het naar mijn zin op mijn werk. Ik vind het heerlijk om bezig te zijn en dat ik om de dag naar twee verschillende werkplekken moet vind ik ook niet erg. Het enige jammere is dat ik waarschijnlijk over een maand weer de onzekerheid in ga: de einddata zijn alweer in zicht. Ik ben al druk voor mezelf aan het duimen dat er toch een lekkere langdurige verlening in zit. Of anders een detacheringscontract! We zullen zien. Na twee jaar omzwerven wordt het wel weer eens tijd voor iets concreets. Iets waarmee de hypotheek betaald kan worden en waarmee we alle leuke dingen kunnen doen die we graag willen. En ik moet beter leren plannen. Fysio is nog op vakantie, dat is mijn geluk maar straks wil ik weer fanatiek sporten. Lekker sporten en zwemmen. En ik moet leren ontbijten! Vanmorgen even een lekkere smoothie gemaakt, maar zo lang ik al een volledige week aan de slag ben, heb ik nog niet fatsoenlijk ontbeten. Ik gun het mezelf gewoon niet aan tij! Met andere woorden: ik stap gewoon te laat mijn nest uit!! Tot grote ergernis van de mensen om mij heen ben ik iemand die graag tot het laatste nippertje blijft liggen om even later als een razende tornado door het huis te gaan, make-up smeren, broek aan, shirt aan en weg! Als het moet kan het in vijftien minuten. In dat schema past geen broodje of hete koffie. Dat laatste neem ik op mijn werk wel. En vaak als ik net in de auto zit en wegrij bedenk ik me dat ik best een broodje had kunnen maken om in de auto op te eten. Te laat! Dit gedrag is niet nieuw, dit doe ik al heel lang. Ben ik 's morgens te vroeg en duurt het nog lang voor ik weg ga, dan word ik duf en vervelend. Dan heb ik bijna de hele dag moeite met wakker worden. En zoals zo vaak in mijn leven: een gulden middenweg heb ik niet (gevonden). Dus wie heeft voor mij de gouden tip! Wie helpt mij vroeg opstaan! Want als ik laat begin, ben ik ook laat thuis. En dan is er helaas ook geen tijd meer over om te zwemmen.. Help, ik zoek een planning!

    dinsdag 6 augustus 2013

    Blogtijd

    Terwijl de mannen een stukje gaan lopen, doe ik mijn blog open. Tijd voor een lekkere aanvulling, het is al te lang geleden. Ik heb nu twee baantjes en er gaat een tropische hitte door het land. Dit gaat ten koste van mijn blog, helaas! Gelukkig kan ik momenteel goed tegen de warmte. Ik slaap goed, ben nog steeds in het bezit van een goed humeur en kijk af en toe met verbazing naar de mensen om mij heen die lopen te puffen en te zuchten. Ja, ik heb het ook warm, maar het is goed te doen! En eigenlijk is dat voor mij voor het eerst. Ik heb het zweet af en toe op mijn hoofd, via mijn wenkbrauwen wil het dan nog wel eens langs mijn wangen lopen. Ach, dat droogt wel weer! En van dikke enkels heb ik momenteel een beetje last maar dat komt meer van de muggenbulten die ik opengekrabt heb en die daardoor een beetje licht ontstoken zijn. Dat is met een voetbadje Biotex ook zo weer opgelost! En ja, af en toe heb ik het benauwd, maar dat is een goede reminder om mijn puf weer te gebruiken. Want de gewoonte om die te laten staan begon er alweer in te sluipen. Zou dit aan mijn nieuwe eetgedrag liggen?  De muggen hebben mij een tijd lang ook niet meer lekker gevonden, terwijl ik momenteel weer helemaal onder de bultjes zit. Gelukkig niet echt zichtbaar, anders zouden mijn collega's nog denken dat ik de bultenziekte heb. Of het komt doordat ik lekkerder smaak of ze kunnen gewoon beter door mijn vel prikken omdat ik misschien toch wat kilo's kwijt ben. Wie het weet mag het zeggen. En ondertussen ben ik gewoon blij, ik heb twee leuke werkplekken en daardoor ook een ritme die ik voor mijn kilostrijd heel goed kan gebruiken. Grote nadeel is wel dat ik even een weg moet zoeken om voldoende beweging te krijgen. Het uur waar ik met Fysio sport is door de vakantie tijdelijk komen te vervallen. En ook het zwembad is dicht. En ook donderdags zwemmen met Fysio zit er niet in, want dan wil mijn baas aandacht. En sorry, de warmte is ook even een excuus: ik hou me lekker rustig met deze warmte! Ik heb geleerd goed naar mijn lichaam te luisteren. En in deze tropentijd doet mijn lichaam het liever even rustig aan in plaats van de intensieve beweging op te zoeken. Gelukkig gaat het zwembad wel weer op woensdagavond open!!

    maandag 29 juli 2013

    Drukte

    "Kan jij morgen even op gesprek? Er is een opdrachtgever die met zijn handen omhoog zit!" En natuurlijk zei ik ja. Met het gevolg dat ik nu twee werkplekken heb. Zo'n vijftig kilometer bij elkaar vandaan. Gelukkig hoef ik per dag maar eentje te bezoeken, maar ach, dat zou ook wel weer bij me passen. Vaak is het zo in mijn leven dat het alles of niets is. En nu heb ik dus even alles! En ik geniet! Ik vind het een heerlijk gevoel om nodig te zijn. Ik vind het heerlijk om nieuwe uitdagingen tegen te komen. Ik ben zo enthousiast! Het zijn beide leuke opdrachtgevers. Voor mij betekent dit lekker veel regelmaat. Ik stap op tijd uit mijn bed, mijn dagen zijn gevuld en ik probeer zo min mogelijk te nachtbraken. Regelmaat! Mijn lichaam vindt het heerlijk, mijn geest stompt er op af. Iemand die mij enthousiast ziet zal me al snel omschrijven als een springertje. Ja, zelfs met mijn gewicht. En daardoor heb ik mijn gewicht zelf niet in de gaten. Het zit me niet altijd in de weg. Niet altijd...
    Vanavond liep ik samen met Eega door onze woonplaats, het is heerlijk weer dus we proberen er zoveel mogelijk van te genieten. Ik zie een stel lopen met een klein meisje. Het meisje maakt een opmerking in het Duits over mijn gewicht. En moeder moet ontzettend lachen. Zelf zag ze er uit zoals Duitse vrouwen er uit kunnen zien+ een beetje onflatteus met ouderwetse kleding. Het kleine meisje van een jaar of drie heeft wel drie keer gezegd dat ik "Sehr Dieck" ben. En moeders maar giechelen. Ik heb haar aangekeken, maar eigenlijk wist ik niet goed wat te doen. Natuurlijk heeft het kind gelijk, ik ben ook dik. Aan die eerlijkheid zal ik niets aan af doen. Ik was meer verbaasd over de reactie van haar moeder. En ik bedenk me dat zo pesten begint, onbewust. Want zo leert het meisje dat ik eigenlijk niet normaal ben, dat er om mij gelachen kan worden. Omdat ouders ook niet met de eerlijkheid van hun eigen kinderen om kunnen gaan. Ik had het waarschijnlijk meer gewaardeerd als de moeder had gezegd dat het meisje gelijk had, en dat je allerlei mensen in allerlei maten hebt. En dat je ook flatteuze en nietszeggende figuren hebt. Dat de wereld gewoon een heerlijke mengelmoes is van vele mensen. En dat het geen donder uitmaakt hoe je er uit ziet!

    zondag 21 juli 2013

    Smoothie

    Ik heb het vaak, koop ik bakken vol fruit en lekkere groenten, kan ik dat na een week weggooien. Zinnig als ik ben, als er plekjes opkomen hoef ik het niet meer. En dat terwijl ik weet dat het goed te eten is. Zonde!! Dus bij de Action al eens een goedkope blender gekocht. Voor een tientje! Maar toen kwam de vraag: wat stop je er in. Op internet staan natuurlijk genoeg recepten, de een nog ingewikkelder dan de andere. Melk? In een smoothie? Kwark? Hoort dat er ook in? Ik had werkelijk geen idee. Een lieve twitterdin had laatst een foto van een smoothie in wording, een schaal fruit. Dat liet me maar niet los, dus de stoute schoenen aan getrokken en haar via Whatsapp gevraagd: Misschien een rare vraag, ik durf em jou wel te stellen: hoe maak je een smoothie?? Ik kreeg gelijk antwoord: haar foto was van aardbeien, banaan en peer. En met simaasappelsap om het vloeibaar te maken. Gelijk snapte ik waarom er in veel recepten  staat dat je melk of iets dergelijks moet toevoegen,  het moet natuurlijk drinkbaar zijn!
    Gelijk heb ik mijn blender gepakt, het is een kleintje. Dat is precies goed want Eega houdt helemaal niet van zulke dingen. Eega is helemaal niet een fruit-eter vandaar dat we ook vaak vruchten weg kunnen gooien. Ik had nog aardbeien, een banaan en appels liggen. En een pak perennectar was ook al open. Alle vier vind ik erg lekker, dus een combinatie zou ook goed moeten zijn. En ja, inderdaad!! Erg lekker! Wat een uitvinding! Ineens zie ik de mogelijkheden groeien! Smoothies met groenten zijn vast makkelijker weg  te krijgen soms dan de groente zelf! Dit kan mij helpen om beter groenten te laten eten! Of het stilt mijn lekkere trek, met ijsblokjes! Ik denk dat ik mijn blendertje vaak zal gebruiken. En wie een goed recept heeft, mag me mailen!! En lief twitterdinnetje, bedankt!!

    donderdag 18 juli 2013

    Vrieskou

    Mag de zomer afgelopen zijn? En dan gelijk tien graden vriezen,  zondee sneeuw.  Dan voel ik me eigenlijk het prettigst, en wat nog belangrijker is dan voel ik me het meest energiek. De zomer is begonnen, de warmte slaat toe. Nog voor je wat doet loopt het zweet al overal. Gelukkig kan ik zweten tegenwoordig, heb ook een tijd gehad dat het vocht zich ophoopte in mijn lichaam en er maar niet uit wilde. Ik kon niet lopen, zo dik waren mijn enkels. Die zijn tegenwoordig een stuk slanker.  Echt slanker! Dit benadruk ik even voor mezelf, om te weten waarom ik het ook alweer doe. De zomer is voor mij geen leuke periode, niet vooruit te branden en niet goed eten. De zomer is namelijk ook de snoepperiode. IJs, patat, en geen regelmaat. Want wie heeft er echt zin in eten om zes uur.
    Ik voel me vervelend. Ik heb het boek van Dr. Phil weer open geslagen, want ik voel dat ik hem nodig heb. Het laatste wat ik nodig ben volgens hem, zijn negatieve gevoelens en denkbeelden over mezelf. Dat zijn de dikmakers. Die zorgen ervoor dat je ineens weer behoefte hebt om voor je openstaande koelkast te zitten en alles op te eten wat je tegen komt. Die zorgen ervoor dat je flink wat kan opkauwen terwijl je helemaal geen honger hebt. Tja, als je je totaal niet energiek voelt en je moet je werkgever mailen over je beperking, dan voel ik me als een kneus. Dan wil ik nog maar één ding: op zoek naar lekkers wat wel van me houdt!    

    vrijdag 12 juli 2013

    Dubbel

    Ik heb een dubbel gevoel vandaag. Vanochtend had ik al een berichtje van mijn werkgever dat mijn sollicitatiegesprek niet doorging. Ze besloten het daar anders op te lossen. Geen punt, dat begrijp ik volkomen, dat als je iemand graag wilt houden je daar ook alles aan doet. En qua afstand vind ik het ook helemaal niet erg. Eerlijk gezegd zag ik er nu al enigszins tegen op om dag in, dag uit zo'n lange rit te moeten maken.
    Toch voel ik me dubbel, want ik had graag weer volledig aan de slag gegaan. Lekker weer vol er tegenaan. De twaalf uurtjes die ik nu werk zijn erg weinig. Heb ook nog niet echt een gevoel een ritme te hebben. Toch klaag ik niet, ik ben er erg blij mee.
    Ook mijn mailtje voelt erg dubbel. Ik ben namelijk al snel bang dat ik een kruisje achter mijn naam krijg. Een "O, daar mankeert wat aan, dus die willen we niet"-kruisje. Nu ben ik daar altijd al bang voor geweest, maar in deze tijd van hoge werkloosheid nog wat meer. En misschien dat juist die hoge werkloosheid me nu wel gaat redden. Ik ben namelijk werkzaam in de uitkeringssector. Zover is het echter nog niet, ik moet het nu nog met mijn twaalf uren doen. En een kruisje achter mijn naam. En aan de andere kant ben ik voor mezelf opgekomen. Weet ik dat ik niet altijd alles maar kan. Weet ik dat ik beperkingen heb.En om teleurstellingen te voorkomen, kan ik het beter zeggen voordat de verwachtingen te hoog zijn. Elke keuze die je maakt, heeft een keerzijde. Soms merk je het, soms ook niet. Maar wat ik in maart ook al zei: ik laat me er niet ten onder krijgen!

    donderdag 11 juli 2013

    Goede keuze

    Even weer tijd voor een jubelberichtje. Ik heb vorige week een goede keuze gemaakt om een uur eerder te gaan sporten. En om  daarna nog te gaan zwemmen. Het sportem ging lwkker, eindelijk haalde ik weer eens alles van mijn lijstje, meer zelfs want Fysio moest er weer eens een niveau bij zetten. Helemaal niet erg op de (s)lopende band, mijn benen vinden het best lekker om daarop goed gebruikt te worden. Het enige wat bij mij niet lekker gaat is de krachttraining met mijn armen recht omhoog. Hier blijf ik steken op  hetzelfde aantal kilo's. Met moeite dat ik dat de lucht in duw. En ook de crosstrainer is aardig slopend. De eerste minuut kom ik maar niet op gang. Gelukkig weet ik met goede muziek op mijn oren en met de ogen dicht er nog wat tempo uit te halen maar moeiza gaat het nog steeds. Hierdoor zou ik het gevoel weer kunnen hebben dat ik op dit niveau blijf steken, gelukkig dat er op de slopende band wel progressie in zit.
    Met een knalrode kop en bezweet lichaam loop ik na dit alles naar het zwembad. Even een uurtje zwemmen. Niet me kapot zwemmen maar in een rustig tempo mijn baantjes doen. En dat vind ik echt heerlijk. Zou ik het niet doen, zou ik kapot op de bank zitten. Ik heb dus een goede keuze gemaakt.
    En vandaag heb ik mijn werkgever gemaild dat ik bij lange reistijden beperkter inzetbaar ben. Mijn werkgever is een uitlener, dus zou dit ook weer naar een opdrachtgever gecommuniceerd moeten worden.  We hebben er alle drie niets aan dat ik na drie maanden uit zlu vallen omdat ik het juist door de reistijd niet aan kan. En echt, als het erg druk is kan ik een uurtje langer blijven maar die compenseer ik dan zo snel mogelijk! En mijn sporten mag er zo min mogelijk last van hebben. Want ik wil nu niet longinhoud verliezen, 2% is daarvoor net wat te weinig (mijn longinhoud is ongeveer 72% en alles onder de 70 kan blijvende schade worden). Helaas zal ik dan niet meer kunnen zwemmen met Fysio, maar dat lost zich ook wel weer op.
    En daarbij, ik heb de klus nog niet! Daar ga ik morgen eerst eens voor zorgen..

    dinsdag 9 juli 2013

    Wat zou jij doen?

    Ik heb weer tijdelijk werk, voor twee maanden en helaas maar twaalf uur per week. Dat is niet helemaal toereikend en dus zoek ik er nog wat naast. Dit is me vorige week aangeboden. Het is alleen anderhalf uur rijden hier vandaan. Enkele reis! En zegt de routeplanner dus kan best meer zijn. Donderdag mag ik op gesprek, kijken of het klikt en of we wat voor elkaar kunnen betekenen. Blij natuurlijk. En toch blijft er wat knagen, anderhalf uur is wel lang. Zeker om zelf te rijden. Momenteel is het vrij warm weer, en ben ik al moe als ik mijn ontbijt achter de kiezen heb. Mijn kwaal geeft me minder energie en met dat gegeven moet ik natuurlijk rekening houden.  Ik kan niet alles meer, hoe graag ik ook wil. En zeker in de zomer niet! Elke dag op en neer, vijf dagen in de week. Bij de gedachte al. Mijn sporten zal dan ook wat minder worden. Gewoon omdat er veel minder tijd is: 7 uur de deur uit en 7 uur weer thuis.. Maar aan de andere kant is het werk en dat ligt momenteel echt niet voor het oprapen! Mijn hypotheek moet ook worden betaald en onze reserves aangevuld!  Mijn plan op dit moment is dat ik donderdag gewoon ga. Kijken of het klikt en kijken wat voor afstand het is. En in goed overleg is er natuurlijk veel mogelijk! Maar lastig is het wel!    

    donderdag 4 juli 2013

    Sportavond!

    Woensdagavond was al een sportavond voor me, echter gisteren heb ik het er echt even van genomen! Het sporten op woensdagavond ging al een tijdje niet lekker meer. Toen ik weer begon waren er op woensdagavond twee Fysio's aanwezig, de een voor de patiënten (mensen die nog niet zo ver zijn) en eentje voor de wat zwaardere sporter (de sporter die wat meer aankan). Dit ging heel goed, tot één van de Fysio's besloot om afscheid te nemen. Bij het groepje zwaardere sporters zit iemand die altijd net iets meer, net iets harder en net iets fanatieker wil dan een ander. En dat ook graag uitvent. Niets mis mee, maar ik begon me langzaam maar zeker me te ergeren aan haar. En als dat gebeurt is het tijd voor maatregelen. Dus ik ben gisteren bij wijze van proef een uurtje eerder gaan sporten. Het allergrootste voordeel is dan ook nog dat ik na het sporten lekker het zwembad in kan duiken!
    Wat kwam ik gisteren in een leuke ploeg terecht! Vrouwen zoals ik zelf, wel willen maar ook weten dat niet alles kan en gewoon op het eind er helemaal klaar mee zijn! In de kleedkamer leuke gesprekken en de dames gaven te kennen dat ze het ook leuk vinden dat ik in hun uur kom sporten! Dus dat gelijk geregeld! Heb nu al weer zin in volgende week! En dat moeten we hebben, want dat is motivatie!
    Met mijn sporttas in de hand ben ik naar het zwembad gegaan. Aardig bezweet is het lastig om een badpak aan te trekken, het kost iets meer tijd. Maar wat was het lekker! Alleen kwam na een kwartiertje kramp om de hoek kijken. En daar baalde ik van. Het begon in mijn tenen en aan het eind van de avond zat het onder mijn ene voet en bovenop mijn andere. De kramp in mijn kuiten voelde ik aankomen. Kramp is vooral omdat je te weinig drinkt, heb ik eens gehoord. En dat doe ik op het moment, te weinig drinken. Of zou de overgang van warmte naar koude toch te groot zijn? Straks ga ik met Fysio zwemmen, dus ik moet niet vergeten hem dit te vragen. Ik heb doorgezet en toch nog mijn uur vol kunnen maken. En wie dacht dat ik na dit alles doodmoe op de bank zou zitten heeft het mis! Ik had me toch een energie! Dit gaan we volgende week eens lekker over doen!!

    dinsdag 2 juli 2013

    Wisseling

    Mijn lichaam is geen dag hetzelfde, elke dag weer anders. Het ene moment voel ik me log en opgeblazen, het andere moment spring ik als een lammetje in de wei en zit niets me in de weg. Vandaag had ik een topdag. Mijn nieuwe klus is op een leuke plek, en mijn collega's blijken gevoel voor humor te hebben. Gaat helemaal goed komen.
    Het koolhydraat-beperkt doet ook andere dingen met me, het geeft me energie in mijn hoofd. De laatste tijd weet ik aardig mijn mening te ventileren, terwijl ik me langzaam veranderde in een introvert meisje. In mijn jeugd was ik ook introvert, sommige vrienden kunnen dit zich totaal niet voor stellen maar het is echt waar. Ik durfde gewoon niets te zeggen omdat ik bang was op te vallen of het verkeerde te zeggen. Langzaam kwam dit meisje terug. Onzekerheid, futloos en vlak. Gelukkig laat ik me tegenwoordig weer zien en horen! Daar heeft zeker het anders eten aan bijgedragen! Het koolhydraat-beperkte heeft voor mij vele voordelen. En ik ga er nu niet aan denken waarom ik het soms niet volhoud. Waarom zou ik, ik heb immers een fijne dag achter de rug!

    zondag 30 juni 2013

    Knoop in mijn buik

    Herken je dat? Je wordt wakker met het gevoel dat je wel tien kilo lichter bent geworden in één nacht. Nou ja, dat het dan tenminste eindelijk eens voelbaar is dat je de afgelopen periode hard aan het werk bent geweest. Dat je kwabben eindelijk eens veranderen in spieren door je sporten! Een heerlijk gevoel om mee wakker te worden. En dan kijk je naar je lichaam en je zwemband lijkt nog groter dan ooit te voren!! Shit!! Je trekt je oude versleten spijkerbroek aan, en ook die lijkt strakker te zitten. Wat raar! Want die nieuwe spijkerbroek, die een maatje kleiner is, gaat steeds ruimer zitten. Wat is er aan de hand? Speelt mijn brein een spelletje met me? Heb ik gisteren iets gegeten waardoor ik nu meer opgeblazen ben? Toch, als ik mijn buik voel, voel ik duidelijk een verandering! Hij lijkt echt wel geslonken, hij voelt ook kleiner! Maar misschien ben ik toch wel gegroeid dat dat de verandering is! O, ik word er gek van!
    Gisteren heb ik de hele dag met dat gevoel rond gelopen. En het is waar, ik eet af en toe nog wel 'foute' dingen. Soms meer voor het gemak dan dat het echt lekker is. En toch, een lekkere maaltijd kan in tien minuten klaar zijn, dat bewijst mijn vorige blogje wel!
    Vandaag ben ik wakker geworden met een knoop in mijn buik. Niet in mijn maag, maar in mijn buik. Dat voelt anders. Net of je bijna moet poepen, maar dat kan ik niet. Er komt maar niets. Deze knoop maakt wel dat ik me groter voel, mijn bevrijdende gevoel van gisteren is weg. Ik heb lichte buikpijn. Is dit omdat ik morgen met een nieuwe klus start? En omdat er gevoelsmatig veel van af hangt? Het wordt tijd dat ik weer wat meer vastigheid heb, want Eega en ik beginnen licht nerveus van onze banksaldi te worden! Komt daar mijn vermoeidheid ook vandaan? Ik heb werkelijk geen idee. Ik weet wel dat ik straks een bakje ijs ga kopen. Om mijn knoop in mijn buik weg te eten, niet mijn zorgen! IJs werkt bij mij laxerend! En vanaf morgen weer aan het koolhydraat-beperkte brood!! Lekker weer aan de slag!!

    Recept: Roerbakschotel

    Zoals ik op Twitter al eens beloofd heb, kom ik nu met een lekker recept. Ik heb het gekregen van mijn Rots, het is een voedzame gezonde maaltijd die ook nog eens enorm snel te maken is!




    200 - 250 gram zalm 
    400 gram wokgroenten
    250 gram roerbakmie
    half flesje woksaus 

    Snij de zalm in reepjes en bak dit in 2 eetlepels olie in ongeveer 2 minuten gaar. Voeg de groenten toe en bak dit ook nog eens 2 minuten mee. Voeg dan de roerbakmie volgens de algemene bereidingswijze toe. Voeg een half flesje woksaus toe en roer het geheel nog eens goed door. En klaar is uw maaltijd! 
    Wanneer je zalm niet lekker vindt, kan je natuurlijk ook kip, rundvleesreepjes of varkensvlees gebruiken! 

    Eet smakelijk!! 

    vrijdag 28 juni 2013

    Televisieprogramma's

    Wilde ik eerst nooit kijken, nu ben ik al een groot kenner van programma's als Obese, Heavy en I used to be fat. En elke keer vertellen ze weer een verhaal, eigenlijk telkens hetzelfde verhaal. Mensen die zich niet veilig voelen, zoeken hun veiligheid in eten. Zij spreken niet over hun emoties, zij eten het liever weg. Deze mensen bouwen letterlijk en figuurlijk een muur om zichzelf. Voor mij heel herkenbaar, ik heb al jaren een dikke muur om me heen. Veel van deze programma's laten ook een succesverhaal zien, de een is nog meer afgevallen dan de ander. In een uur tijd zie je iemand veranderen in een onzeker musje naar een prachtige sierduif! Succes, succes, succes. En af en toe is daar een verhaal wat minder lukt, iemand die vaker terugvalt in het oude gedrag. Dat soort afleveringen laten mij opgelucht ademhalen. Want bij mij gaat het ook niet altijd even lekker. Deze week ging mijn sporten ook niet helemaal fijn. Natuurlijk heb ik doorgezet, en dat was de enige bevrediging die het sporten mij gaf. Er zat blubber in mijn benen en ik had niet echt het idee dat ik vooruit kwam. Ik weet ook dat zo'n programma relatief is, 100 dagen of een jaar samenvoegen tot een uur is lastig, en de Amerikanen zijn verzot op feel-good!! Ik vind het elke keer weer een prestatie, maar ik ben bezig met mijn eigen prestatie. Die voor mijn gevoel wat realistischer is, want vier uur sporten op een dag is bij mij moeilijk in te plannen!  Eentje met vallen en opstaan, eentje die misschien wat langer duurt dan een jaar, eentje met een lach en een traan! We zijn allemaal gelijk en ondertussen zo verschillend!

    woensdag 26 juni 2013

    Onzekerheid

    Het borrelt in mijn hoofd, ik word er gek van. Mijn onzekerheid heeft me bijna te pakken. Ik wil me niet laten kisten, ik wil sterker zijn. En toch zijn er momenten dat het me niet lukt. Vorig jaar heb ik de brui er aangegeven, ik heb mijn baan opgezegd. Ik werd ziek van mijn baan en het kostte me steeds meer energie, tot ik helemaal leeg was. Ik had toen al te kampen met astmatische klachten en dit jaar ben ik er achtergekomen dat mijn insulineresistentie ook een grote invloed heeft. Ik wilde van mijn kantoorbaantje af en ik wilde fotografe worden. Een paar jaar daarvoor had ik een camera gekregen waar ik aardig mee uit de voeten kon. Ik kwam er langzaam maar zeker achter dat je niet zomaar een fotograaf bent. De meeste mensen denken dat een goed toestel wonderen verricht, maar helaas is dat niet zo. Ook zijn er vele fotografen, veel mensen met een goede digitale camera noemen zich al fotograaf wanneer ze maar een beetje scherp kunnen schieten. Ik weet dat als ik mijn brood ermee wil verdienen ik een gat in de markt moet vinden, een stijl die bij me past. En gisteren heb ik die stijl gevonden. Dankzij een fotoshoot met een bevriend stel! Hun foto spatte van mijn beeldscherm. Het gaat bij mij niet om het perfecte plaatje, het gaat bij mijn fotografie om de sfeer die het oproept; een kindje die naar zijn moeder kijkt alsof zij de hele wereld is, of een kleine jongen die met grote aandacht naar zijn snoeppapiertje kijkt. Een goede foto is een foto die emotie bij je oproep, althans bij mij! Door een twitterberichtje las ik over Beloved! Beloved is ook meer de sfeer, de emotie tussen twee mensen die veel van elkaar houden. Het gaat niet om de scherpte maar om de lol, de liefde en de beleving. Blij natuurlijk dat het een naam heeft. Maar niet in mijn hoofd. Nee, in mijn hoofd is het niet mogelijk dat ik deze 'techniek' beheers, immers de fotografen met hun jarenlange ervaring hebben ook nog een workshop nodig. En ik denk het zo even te kunnen doen, jaja. Toch liegen mijn foto's er niet om, hier ligt mijn sterke kracht. Ik heb dus last van veel apen en beren, eigen belemmeringen! Ik zit liever op de bank na te denken waarom ik iets niet kan, dan dat ik ga oefenen met mensen om deze vorm van fotograferen nog beter onder de knie te krijgen en dus misschien wel de eerste in deze omgeving kan zijn! Maar ik mag het dan vast niet Beloved noemen, want daar heb ik nooit een workshop in gehad. Die laatste zin geeft echt aan dat ik me nog een broekje voel.. Hallo, Mudbabe, tijd om volwassen te worden en je kansen te grijpen!!!

    maandag 24 juni 2013

    Weer een update!!

    Na een periode van hard werken en stress klap ik mijn laptop eindelijk weer open om jullie een update van mijn leven te geven. Er is veel gebeurd de afgelopen periode, veel mooie dingen. Ik heb een leuke redactionele klus achter de rug, en dat terwijl ik daar helemaal geen ervaring mee had. Ik had het er wel enorm druk mee, bellen, vergaderen, overleggen en mailen! Ja, dan schiet bloggen er wel eens door. Ik merkte het ook gelijk met eten! Geen ontbijt, geen lunch, maar een boterham klaar gemaakt bij het aanrecht en in twee happen weg kauwen. Al hetgeen waar ik de afgelopen tijd mee bezig was, was weg! Ik had het op mijn manier weer te druk om goed voor mezelf te zorgen! En het ergste is dan dat ik het me bewust was! En ik deed er niets mee. Bij mij werkt het nog steeds, wanneer ik onder grote druk sta, eet ik niet! Jong geleerd is oud gedaan! Maar dat is niet alles, ik ben ook met Eega een weekend bij mijn ouders op het eiland geweest. Een periode met veel koolhydraten en suikers en ook mijn sporten schoot er af en toe bij in. Langzaam voelde ik mezelf ook wegglijden, mijn zelfvertrouwen vloeide weg. Gelukkig niet zo erg dat ik de deur niet meer uitkwam, maar ik merkte het zelf. Gelukkig wist ik waar het wat kwam en wist ik ook dat de tijden weer zouden keren. En daar ben ik nu druk mee bezig! Ik let weer op mijn eten, probeer een feestje van elke maaltijd te maken! En mijn lichaam schreeuwt ook om meer beweging! De weg die ik dus ingeslagen was, zoek ik weer op! En misschien nog wel een tandje extra. Ik heb vorige week namelijk een training in het water gekregen van Fysio. En dat was me toch lekker. Een half uur na het aankleden zweette ik nog! Dat zijn nog eens trainingen en van zulke trainingen word ik erg gelukkig! En hij ook, want hij straalde er over! Conclusie, ik ga weer fanatiek aan de slag! En natuurlijk ook met bloggen!!

    woensdag 12 juni 2013

    Jeukende handen

    Mijn handen jeuken. Niet om iemand te slaan of iets aan te pakken. Nee, echt jeuken. Ik loop de hele dag aan mijn handen te krabben, gek word ik er van. Een vriendin leest handen, maar dat doet ze al zo vaak dus wil ik het haar niet vragen. Ik ben niet een vrager, vooral niet als iemand er beroepsmatig al mee bezig is. Ik ben privé! Daar heb ik al wat kansen mee verloren, en gelukkig ben ik al wat minder principieel in geworden. Anders had ik de steun van mijn Rots moeten missen. Dus nu ook maar de stoute schoenen aan en dinnetje vragen. We wonen niet in de buurt dus foto's maken van mijn handen. Ik schijn in een transformatie-proces te zitten. In de beginfase. Het eerste wat door mij heen gaat, is mijn blog en bijhorend doel! Ik voel op dat moment dat het mij gaat lukken! Ik heb namelijk het eten niet meer nodig om mijn emoties in te verwerken, ik heb mijn blog! Ik krop het niet meer op, ik prop me niet meer vol, ik deel het en gooi het de wereld in. Dat is emotioneel al een hele verandering, die gevolgen heeft voor mijn lichaam. Ik heb wel vaker het gevoel dat het me gaat lukken, en dat uk het jammer vind dat het nu pas gebeurt. Ik ben nu een veertiger en weet niet beter dan met overgewicht rond te lopen. Ik ben zwaar geworden in mijn kinderjaren. Maar deze gedachte weerhoudt mij niet om door te zetten! Ik ga door met minder suiker en koolhydraten, en vooral meer bewegen. Want daar voel ik me toch het lekkerst bij!

    donderdag 6 juni 2013

    Schoenen

    Wat zeggen jullie, opfleuren met knalveters?? Dit zijn de schoenen die ik mezelf voor weken terug cadeau gaf en ik ben er nog steeds elke training blij mee. Goede schoeisel is heel belangrijk!

    woensdag 5 juni 2013

    Schema

    Mijn sportschema is door Fysio aangescherpt. Op de hometrainer wat kegels omhoog, en de laatste minuten laag. Op de lopende band loop ik nu heuveltjes. Het was vanavond te doen, rustig heb ik mijn programma afgewerkt. Stiekem dacht ik na over een volgende test, maar daar ben ik nog niet aan toe. Het zweet breekt me al uit als ik daar aan denk. Ik ben zo bang dat ik mezelf zal teleurstellen. Dus ik ga gewoon lekker door. Gisteren kwam mijn bestelde nieuwe broek. Maatje 54 durfde ik wel aan om te bestellen. Had mezelf al een beetje op voorbereid dat ie superstrak zou zitten. Echter niets is minder waar! Deze broek zit ruim, had misschien wel 52 kunnen hebben. Dus ben ik al een maatje minder!

    maandag 3 juni 2013

    Stijf

    Ik ben een beetje stijf, Eega en ik hebben een lekker stuk gelopen vanavond. Tijdens het lopen bespraken we mijn vooruitgang, ik kan in een lekker tempo een tijdje meelopen. We hadden het over hardlopen, Fysio heeft mij al eens aangeraden om dit heel langzaam op te bouwen. Van voordeur tot voordeur, meters zijn niet belangrijk. Op het stukje waar Eega en ik liepen waan je je soms alleen op de wereld. En ik begon warempel een stukje hard te lopen! Gewoon voor het gevoel. Honderd meter ging lekker! Waarom ik stopte weet ik eigenlijk niet. Misschien omdat ik mijn benen al voelde. Gewoon zo'n moment dat je niet te moe wil worden. De weg die we liepen is ongeveer anderhalve kilometer, en wij waren net op de terugweg.
    Vandaag ook nog een andere overwinning meegemaakt, ik heb twee halve taarten weggegooid! Zo, zonder pardon! En ja, het waren lekkere taarten! Eerder zou ik constant taart eten, gewoon om ze op te krijgen. Nu liggen ze in de kliko! Die kilo's hoef ik er in ieder geval niet meer af te werken!

    vrijdag 31 mei 2013

    Nieuwe kleren

    Eindelijk heb ik weer eens wat nieuwe kleren gekocht. Twee tuniekjes en twee shirtjes, een zwarte en een witte. Ik heb niet een shopper, heb de beurs er niet voor en ook de maat niet. Door het mistige weer van afgelopen nacht had ik opstartproblemen, met piepende longen vertrokken dus. En helemaal opgezet, dikke vingers en dikke enkels. Echt zo'n dag waarvan je denkt "dit wordt hem niet vandaag". In het pashokje paste ik graag mijn kleren, en omdat het warm was hoopte ik dat ik daardoor ging zweten. Vocht kwijt raken! Het is maar een beetje gelukt. Deze kleedruimte was aangekleed met een mooie grote spiegel. En daar zag ik de American Fat Last weer!! Want ga zelf maar eens op nog geen halve meter van je spiegel afstaan, halfnaakt. En als je dan nog opgezet bent is de confrontatie groot! Ik ben met de rug naar mezelf toe gaan staan, heb bij het keuren van mijn kleren gebruik gemaakt van een andere spiegel en ben heerlijk geslaagd. Zoals ik gisteren al schreef, het is goed om voorlopig geen feestjes en dergelijke meer te hebben. Ik moet echt weer met mezelf aan de slag. Maar ik ga eerst twee uren lekker zwemmen!

    Grote stap

    Zo, dat waren voorlopig de feestjes, nu kan ik weer aan mezelf werken. Misschien is het wel heel symbolisch om het met je eigen verjaardag af te sluiten, jouw feest voor het vasten. En ik heb er zin in. De drang naar suiker en koolhydraten werd langzaam maar zeker steeds groter. En daarbij mijn moeheid en neerslachtigheid!
    Vandaag heb ik ook een grote stap gezet, ik heb mijn moeder verteld over mijn insulineresistentie. Deels om haar te steunen omdat zij kampt met diabetes. Omdat ik veel informatie kreeg en krijg van mijn Rots kon ik haar goed informeren. Zij heeft echter nooit het idee gehad dat ik er ook mee te kampen heb. Wat mezelf een beetje tegen het borst stuitte was de vraag waarom ik dan nog niet afgevallen was. Weer zijn kilo's dus belangrijker dan je gezondheid. Natuurlijk ben ik nog gezonder met minder kilo's maar voor mij is het bijzaak. We hebben het over de televisieprogramma's gehad, dat vier of vijf uur sporten op een dag wel heel zwaar is. En we hebben het over het jojo-effect gehad. Ik wil niet een jojo zijn, het ene jaar slank en het jaar daarna weer een aantal maten groter. Mijn moeder snapt dat niet helemaal. Wat zij dus niet ziet is dat er al een maatje minder Mudbabe is. Maar wat niet is kan altijd nog komen!!

    vrijdag 24 mei 2013

    Oordeel

    Het oordeel van je moeder is heel belangrijk, vooral als dochter zijnde. Een negatief oordeel van je moeder blijft ook altijd extra hangen, heb ik het idee. Bij mij dus zeker wel. Dat was vroeger al zo, en dat is nu nog zo. Helaas heeft mijn moeder meer last van mijn overgewicht dan ik zelf. Op sommige momenten zelfs een beetje komisch te noemen, maar ik heb er heel veel last van gehad. Daarbij heeft mijn moeder ook nog het kunstje "ik-bedoel-het-wel-goed-maar-het-verlaat-zo-rottig-mijn-strot" ook heel goed onder de knie. Omdat Eega vandaag zijn stukken vergat, en ik die heel lief nabracht, besloot ik een kopje koffie te doen bij mijn ouders. Ik had mijn nieuwe sportbroek aan, die ik woensdag gekocht heb. Die zit enorm lekker, en staat ook goed, als ik Eega mag geloven. Want ja, nu komt het: volgens moeders had ie wel een maat groter gekund! En wiens oordeel is nu meer waar? Vertrouw ik op mijn Eega, of ga ik af op mijn moeder? Van beide weet ik dat ze me niet snel voor schut zullen laten lopen, of hoop ik dat ze dat niet zullen laten doen. Ik ga de dingen verstandelijk redeneren. Het is een sportbroek, die zijn meestal wat strakker dan een joggingsbroek. Moeders denkt eerder aan een joggingsbroek. Een joggingsbroek heeft voor mijn gevoel niets meer met joggen te maken, want ik zie nooit iemand in zo'n dikke broek lopen! Die broek is meer voor ná het joggen en douchen, om lekker met een grote kop thee op de bank te hangen. Eega vindt het lastig om me teleur te stellen dus zal me snel gelijk geven. Nee, dat laatste is ook niet helemaal waar, want als het niet staat durft ie het echt wel te zeggen. Eega houdt ook wel van wat strakker, dat ik een grote kont heb mag best gezien worden omdat het een fijne stevige kont is! Dus liever luister ik naar Eega, de broek zit lekker en heb niet een gevoel dat ie te strak zit. Het is voor mij een ideale broek om lekker in te sporten! Maar waarom blijven die woorden van moeders dan toch zo hangen??

    woensdag 22 mei 2013

    Lopen naar Fysio

    Voor en na flink sporten. De koolhydraten van de afgelopen week zitten dus in mijn benen. Vooral de terugweg was lang!

    Bekentenis

    Wat is dat toch met ons? Gisteren boodschappen met Eega gedaan en de lekkere dingen riepen me weer als ooit tevoren. Alles leek erg aantrekkelijk. Je zou toch zeggen dat ik dat had afgezworen, maar ik moet bekennen dat ik gisteren weer wat extra lekkere dingen in het mandje legde. In plaats van kwark heb ik een pak vla meegenomen, met de smaak van spekjes! De koekjes kon ik aardig weerstaan maar de stroopwafels met een laagje chocolade deden me me bij voorbaat al watertanden! Komt dit door de weekenden? We hebben zo ongeveer elk weekend wel een feestje de laatste tijd, dus ik smokkel wat af. Is het omdat ik me een beetje zielig voel met mijn oor? Ik weet zeker dat ik morgen alweer zwemmen ga, dus zo zielig ben ik niet. Wat is het toch dat we blijven verlangen naar suiker en koolhydraten? Iedereen kent wel iemand die zwaar afgevallen is na een periode van streng lijnen. En iedereen weet ook dat diegene het hardste brullen dat ze dat nooit weer willen, ze willen het nooit weer zo uit de hand laten lopen. Want dun zijn maakt gelukkig. Waarom kunnen we de verleiding niet weerstaan? Terwijl ik dit schrijf, staat mijn televisie aan. De reclame van Mac Donalds spat van het scherm. Is dat het? Elke dag weer worden we bestrooid met reclames, vooral van dingen die ongezond zijn. Door het blaadje sla bij de Big Mac lijkt het wel of het een heel gezond broodje is, maar met bijna 600 calorieën is het bijna een aanslag. Een Big Tasty bevat zelfs nog meer, 885 van die kleine beestjes die 's nachts je kleren een stukje kleiner maken. Gelukkig ben ik niet meer zo van die gele M. Het geeft mij maar een korte bevrediging, alleen de hap is erg lekker maar na een poosje ligt één en ander al gauw zwaar op de maag.
    Reclame is een raar iets, we laten ons er graag door beïnvloeden. Is dat dus waarom de drang naar lekkere dingen steeds groter wordt? Of is suiker één grote drug die enorm verslavend blijkt te zijn??
    Ondertussen heb ik dus weer iets meer in huis, chocolade en drop, en ik zal dat een lange tijd kunnen weerstaan. Maar stiekem baal ik best wel een beetje dat ik me toch weer heb laten verleiden..

    dinsdag 21 mei 2013

    Hobbel

    Na het goede nieuws van afgelopen donderdag is er een kleine hobbel gekomen. Geen grote gelukkig, maar het weekend heb ik het enorm benauwd gehad. Of dit kwam van de spanning die van me afviel of dat het ergens anders aan lag, ik weet het niet. Maar knap lastig was het wel! En ook kreeg ik enorm last van mijn oor! Ik heb wel een geschiedenis met oorontstekingen, dus ik zag mijn hele trainingen alweer weg vallen. Zo plotseling als dit opkwam, zo plotseling is het ook weer weg. Nou ja, ik voel het nog wel en ik gebruik ook wel mijn druppels maar zelf denk ik dat het wat anders is. Ik heb namelijk ook vaak last van zogenaamde stressbulten. Van die grote dikke abcessen vol push en rotzooi. Vaak heb ik ze onder mijn borst, als een tennisbal zo groot. Heb ze ook wel rond mijn schaamstreek en de laatste tijd ook op mijn oor. Er komt geen rotzooi uit mijn oor, het is alleen erg dik en als ik druk is het pijnlijk. De kenmerken van mijn stressbulten. Toch denk ik dat het niet verkeerd is geweest dat ik vandaag niet naar het zwembad ben geweest. Het is tenslotte wel mijn oor!

    zaterdag 18 mei 2013

    Boost

    Je kan eigenlijk niet meer energie krijgen dan als je hoort dat je harde werken beloond wordt. Ik maak mijn hele omgeving gek, maar ik ben ook zo trots!! Ik zou echt niet blijer zijn als ik tien kilo zou afvallen. Ik werk hard voor meer longinhoud en dat heb ik nu ook gekregen. Natuurlijk ben ik weer gaan zwemmen, donderdag had ik zware ledematen van de training van woensdag dus ik mocht van mezelf rustig aan doen. Zo ben ik tenminste richting het zwembad gegaan. Het was echter zo rustig in het water dat ik moest wel! Daarbij werkte het goede nieuws als een aanmoedigende coach dus lekker met tempo gezwommen.
    Op vrijdag zwem ik met een stel maatjes, lekker babbelend en ouwehoerend gaan we van overkant naar overkant. Ik besloot maar eens een matje uit te proberen. En nu lig ik dus midden in de nacht met lichte spierpijn op de bank! Niet alleen omdat mijn benen enorm hard gewerkt hebben, maar mijn armen zijn enorm zwaar! Kortin; ik heb me weer enigszins aangesteld en ben toch vrij fanatiek geweest. Fysio zou trots zijn, ik ben het ook wel. 

    donderdag 16 mei 2013

    Beloning

    Vandaag had ik mijn longfunctietest. En natuurlijk zoals altijd was ik al dagen vantevoren nerveus. Vooral voor deze test, want voor mijn longen werk ik hard, longinhoud vind ik belangrijker dan mijn gewicht. Om de test niet te veel te beïnvloeden heb ik niet gepuft vanochtend. Ondanks dat ik licht benauwd wakker werd. Ik heb bij de vorige testen ook geen puf gebruikt, dus voor mijn gevoel kon het gewoon niet. Drie keer moest ik zo lang mogelijk uitademen, ik zag er bijna sterretjes van. En ik hoorde een klein rocheltje. Wat spannend allemaal! En toen was het tijd voor blijdschap. Mijn harde werken is beloond! Mijn longfunctie is van 64% naar 72% gegaan. Dikke winst dus. Wat ook belangrijk is, uk ben uit de gevarenzone! Alles beneden de 70% zou blijvend longletsel kunnen betekenen, COPD dus. Daardoor gingen mijn alarmbellen rinkelen de vorige keer. En daardoor besloot ik alles op alles te zetten. En hoewel ik het soms niet meer leuk vind, vandaag heb ik mijn beloning gekregen. En ik ben enorm trots!!

    Rollercoaster

    Hoe gaat het met je lopen? vraagt een vriend me, en heel braaf zeg ik dat ik daar momenteel niet aan toe kom. Ja, daar ben ik eerlijk is. O, wat jammer, moet je wel weer oppakken hoor, want je had er zoveel baat bij! Bij deze zin ontplof ik bijna en is het voor degene die het zegt maar goed dat het per mail gaat. Ja, ik weet zelf ook wel dat het goed voor me is, en ja, ik weet zelf ook wel dat ik het weer oppakken moet! En dat gaat ook heus wel gebeuren. Als ik er weer energie voor heb! Als mijn hoofd er weer naar staat. Ik moet namelijk op zoek naar een uitdaging, want dan gaat het wat makkelijker allemaal. Kijk, ik zwem zo bijna drie keer in de week, misschien soms vier keer. En elke keer trek ik trouw mijn baantjes. En omdat ik elke keer de tel weer kwijt raak, tel ik ze maar niet meer. Want ja, soms raak je ook eens met iemand in gesprek en dan zwem je een tijdje met elkaar. Maar of ik nu snel ga of langzaam, het boeit niemand. Ik moet mezelf van de bank af sleuren, ik moet mezelf pushen om meer dan 100% te geven, ik moet mezelf enorm coachen om door te gaan om tot het gaatje te gaan. Ik heb niet zoals bij de programma's Obese en I used to be fat een eigen trainer die me aanmoedigt om het laatste baantje te sprinten, of die me opvangt als mijn hoofd vol zit. Waar ik tegenaan kan boksen als ik vol woede zit! Ik mag het helemaal zelf doen. En soms is dat een opgave, momenteel is dat een opgave! En dan denk ik bij zo'n opmerking: kom dan eens langs en loop een stukje met me, of ga met me zwemmen! Help me dan! Maar deel me niet iets mee wat ik zelf al weet!

    donderdag 9 mei 2013

    Zelf-gesprek

    De hele dag ben je in gesprek volgens Dr. Phil, maar het meeste toch met jezelf. Ik kan dat enorm beamen, ik ben altijd met mezelf in gesprek, ik ben een echte babbelkous. Maar mijn gesprekken met mezelf zijn niet altijd leuk. Meestal leg ik de lat erg hoog, en ben ik dus ook de eerste die mezelf er goed van langs geeft als ik het weer niet haal. Zelfs Eega weet niet dat ik meerdere malen op een dag met mezelf de competitie aanga. Dit is erg vermoeiend, en soms ook frustrerend. Ik hoef niet verder te lezen in het boek om te weten dat deze negatieve gesprekken een laag eigenwaarde en weinig zelfvertrouwen opleveren. En die dingen helpen al helemaal niet wanneer je wat kilo's kwijt wil! Dus overboord met die gedachten!! Sinds ik mijn koolhydraten beperk en meer beweeg, heb ik ook wat minder negatieve gedachten. Op het moment dat je op een bank gaat hangen, kost het energie om positief te denken, maar zodra je in beweging komt gaat het eigenlijk een stuk gemakkelijker. Geloof me maar, ik spreek uit ervaring!
    Om mijn gesprek met mezelf een beetje onder ogen te kunnen komen heb ik een brief aan mezelf geschreven. Deze heb ik eerst op papier gezet, ik tik het nu graag voor jullie over!

    Lieverd,

    Al jaren heb jij te kampen met je overgewicht. Je hebt echter als geen ander weten te voerleven met dit gewicht. Gepest, afgewezen en genegeerd. De bijbehorende gevoelens hebben gezorgd dat jij een muur om je heen bouwde. Wat is gemakkelijker; afgewezen worden omdat je te dik bent of omdat je niet aardig gevonden wordt. 
    Hierin heb jij je weg gevonden en dit leren accepteren, jij bent daardoor een krachtige vrouw geworden. Maar door de onzekerheid maakt dit dat jij je af en toe een buitenstaander voelt en hierdoor maak je zelfs dingen niet af, of durf je je kansen niet te grijpen. 
    Je hebt een grote zelfkennis, vooral wat betreft de dingen die je niet kan of de eigenschappen die je niet bezit. Je durft jezelf af en toe een grote spiegel voor te houden en dus jezelf onder ogen te zien. Het wordt echter nu tijd dat jij eens meer naar je eigen goede kanten gaat zien, want die heb je in overvloed! Wees trots op wie je bent, je mag er zijn!! 

    Liefs, jezelf

    dinsdag 7 mei 2013

    Teken

    Nadat ik gisteren mijn blog geschreven had, las ik dat het anti-dieet-dag was. En hoorde ik het op Radio 2. Daar werd gevraagd om te bellen over nare dieten en ander dieetleed. Na twee keer het nummer te hebben ingedrukt heb ik bij de laatste keer de telefoon overlaten gaan. Ik kreeg een aardige meneer aan de telefoon, een redactielid. Ik heb verteld dat ik, vanwege mijn gezondheid wel weer moest. En ik heb hem van mijn blog verteld. Als mijn verhaal interessant genoeg zou zijn, zou hij me terugbellen en dan zou ik in de uitzending komen. Helaas is de telefoon niet overgegaan.
    Ik kreeg er wel een enorme kick van, ik durfde dus zomaar mijn verhaal aan een vreemde te verteleln, en eventueel ook te delen voor de radio. Een radioprogramma met duizenden luisteraars.En dat geeft mij de kracht om morgen weer de kilostrijd aan te gaan. Omdat ik in voortekens geloof, en een hele dikke was!! Er is zoveel leed, vooral op het gebied van snelle diëten. Laat mij maar lekker met kleine stapjes vooruitgaan, met af en toe een wankel pasje naar achteren. Ik ben wel op de goede weg!

    maandag 6 mei 2013

    Wat je eet ben je zelf!

    Dr. Phil is heel duidelijk: Je bent wat je eet. En ik geloof hem gelijk. Ik heb zin in koek, in zoetigheid en ik heb vooral zin om op de bank te kruipen en niets te doen. Of beter gezegd, ik hang op de bank en ik ben omringd met pakken koeken, zakken chips en bekers vol ijs. Ik heb geen zin in een gezonde boterham, ik heb geen zin in fris fruit. Ik wil hangen en eten. Ik ben moe. Ik word moe van mijn eigen schommelingen, de ene moment wil ik strijden, het andere moment zit ik liever op de bank. Het kost energie om me dan op te peppen. Zelfs het schema van Fysio kost me moeite. Wat is dat toch? Ik mis mijn flow!! Het is heerlijk weer, ik heb genoeg projecten waar ik mee kan starten. Toch wil ik lekker op de bank zitten met alles om me heen wat ik beter niet om me heen kan hebben. Het voelt alsof ik geen energie heb heb, geen energie om mijn dingen te doen die ik moet doen maar vooral geen energie om mezelf te coachen en aan te moedigen. In gedachten hoor ik nu een boze dr. Phil, hij gaat tegen me tekeer. Dat ik een keuze moet maken en dat ik alles zelf in de hand heb. En hij heeft gelijk!

    Betrekkelijk

    En ineens lijkt alles minder belangrijk door de dood van een lieve vriendin. Het enige wat belangrijk is is gelukkig zijn!

    zaterdag 4 mei 2013

    Rok

    Ik ga straks de beruchte rok weer eens aantrekken, of een poging daartoe doen.  Ik ben er nu al wat nerveus voor. Al een tijdje wil ik dit, en steeds weet ik het weer uit te stellen. Bang voor de teleurstelling. Misschien dat door het zwemmen mijn kont veel en veel groter aan het worden is, dat alle vet rond mijn heupen gaat zitten of gewoon dat ik niet afval. Dat laatste is niet helemaal waar. Mijn velletje gaat steeds ruimer zitten. Toch had ik verwacht dat mijn kleding ook wat ruimer zou gaan zitten. Soms is het wel zo, en soms is het niet zo. Ik sanp er niets meer van. Daarom is het goed dat ik bij Fysio op de weegschaal ben geweest. Schiet me trouwens te binnen dat ik een nieuwe afspraak daarvoor moet maken, vastberaden heb ik tegen hem gezegd dat ik de volgende keer tien kilo kwijt wilde zijn. Ik mag van hem dus bepalen wanneer. Op zulke momenten is voor mij het getalletje van mijn gewicht erg belangrijk. In de dagen voor zo'n afspraak ook. En daarna is natuurlijk de verwerking van het getalletje, verdriet of blijdschap. In deze dagen ben ik gelukkig veel minder met het getal bezig. Andere dingen vallen me op! Kon ik een paar weken geleden nog net een meter onder water zwemmen, gisteren waren dit enkele meters. Ik heb weer lucht om onder water te kunnen zwemmen. Dit betekent voor mij dat ik weer een goede longinhoud heb! Het kan altijd beter natuurlijk, maar het begin is er. Ik heb eer van mijn werk. Een andere goede graadmeter is ook dat ik me energiek voel. De neerslachtigheid waarmee ik mijn blog begon, ben ik nog niet tegengekomen. Mijn zelfvertrouwen begint te groeien. Ik heb geen chips of koek nodig om mij goed te voelen, ik heb gewoon af en toe een flinke schop onder de kont nodig! Dr. Phil maakt duidelijk in zijn boek dat je bent wat je eet. Als je koek eet, omdat je jezelf zielig vindt, ga je je daardoor echt niet beter door voelen, want de weegschaal houdt je daarna een spiegel voor. En dan voel je je nog zieliger en gaat nog meer koek eten.
    Gelukkig zit ik momenteel in een andere flow, ga me energieker voelen en dus gaat bewegen en sporten me veel makkelijker af. Ik voel me net Emile Ratelband, maar positiviteit werkt echt!! Alleen die rok...

    donderdag 2 mei 2013

    Grote maten

    Toen ik vanmiddag in het zwembad lag, was de man naast mij zichzelf een goede borstcrawl aan het aanleren. Ik werd gewoon jaloers. Niet zozeer op zijn crawl maar meer op het feit dat hij dat kan oefenen. Ik wilde heel graag met hem meedoen. Maar ik werd gehinderd door mijn eigen badpak. Ook met een gewone schoolslag moet ik er af en toe om denken. Mijn badpak gunt mijn borsten al snel het vrije leven. En dat zwemt niet prettig. Dus maar weer hijsen! De bandjes heb ik al vrij strak, de striemen staan in mijn schouder en kunnen dus echt niet strakker. De bandjes zitten meer bij mijn oksels en niet in het midden van de borsten, en het heeft verder een diep decolleté. Eigenlijk is het meer een zwempak voor het zonnen. Helaas zijn er geen Speedo's in mijn maat, wat ik enorm jammer vind. En ook niet snap. Ik denk juist dat vrouwen zoals ik erg gebaat zijn bij een Speedo! Of gaat zo'n fabrikant er gewoon vanuit dat mensen boven maat 50 niet aan sport doen? Misschien zijn het er ook maar weinig, maar ik vind het enorm jammer. Ik slijt veel badpakken, want ik zwem enorm veel. En niets maakt onzekerder dan het idee dat je borsten uit je badpak hangen!
    Ik wil echt weer crawlen! Ik doe het vast niet goed, maar gewoon mijn eigen crawl die ik vroeger zelf aangeleerd heb is voor mij een heerlijke slag. Met mijn benen de schoolslag doen gaat niet helemaal lekker, waarschijnlijk door een heupblessure. Mijn kracht haal ik dus uit de armen en kan ik een redelijk tempo maken. Vaak doe ik de samengestelde slag, crawl met de benen en schoolslag met mijn armen. Dan ga ik als een speer!! En ook hier telt, hoe meer ik het doe, hoe makkelijker dat het gaat. Zwemmen wordt voor mij meer dan gewoon een beetje bewegen, ik probeer nu telkens een beetje over mijn grens te gaan om mijn conditie te verbeteren. Want dat is dus waar ik het allemaal voor doe. Ik wil af van het stempeltje "slechte conditie"!

    woensdag 1 mei 2013

    Opscherpen

    Een ander eetgedrag aanmeten kost tijd, veel tijd. Sluipend komt heel gemakkelijk oude eetgewoontes weer om het hoekje kijken. En wat zit die bank toch weer lekker 's avonds! Ineens besef ik me dat ik al een paar weken niet meer echt gelopen heb. Ineens schijn ik daar geen tijd meer voor te hebben. Ben ik druk met van alles en nog wat. En dat is best absurd omdat ik werkloos ben. Ik ben druk op zoek naar een baan maar dat kost geen 12 uren per dag. Ik heb best tijd! Ik doe het gewoon niet. Tijd dus om het weer op te pakken. Gelukkig heeft Fysio een samenwerkingsverband afgesloten met het zwembad. Hierdoor kan ik wat vaker zwemmen. Vorige week heb ik binnen een uur veertig baantjes gedaan en ook de nodige buikspieroefeningen. Een dag later lag ik alweer in het water. Toen had ik meer tijd dus na mijn veertig baantjes ben ik rustig door blijven zwemmen. Omdat ik de tel kwijt raakte weet ik alleen niet hoeveel. Zwemmen is heerlijk, ik doe het met zoveel plezier. Maar zwemmen is niet genoeg, tijd om er meer bij te lopen!
    Ook wat het eten betreft is het tijd om weer even op te scherpen. We hebben net even wat te veel wat makkelijks klaar gemaakt. Zo sluipt de honger naar koolhydraten er ook weer makkelijk in. In de avond heb ik dan weer koude handen maar gelukkig duurt dat niet zo lang. Ja, het is tijd om de teugels weer even wat strakker te houden!!

    donderdag 25 april 2013

    Twee vriendjes

    Suiker en Koolhydraat zijn twee vriendjes van elkaar. Twee vriendjes die schadelijk zijn voor mijn lichaam, en misschien wel voor vele lichamen.Deed ik nog euforisch omdat ik ontdekte dat ik er niet tegen kan, eigenlijk vind ik het helemaal niet leuk. Ik ben mijn koolhydraatarme brood nu wel eens zat, ik verlang naar een witte boterham met een dikke laag pindaakaas, driedubbel!! Men neme een witte boterham en smeert daar een dikke laag pindakaas op, leg daar een witte boterham op en smeer daar dezelfde hoeveelheid pindakaas op en ook daar komt een witte boterham op. Dat is zó lekker!
    En ik verlang naar meer dingen, maar het ene zit vol suiker of het andere zit stikvol koolhydraten! Ik ben die crackers even helemaal beu!
    Nu moet ik ook al kijken wanneer ik feestjes heb, zodat ik mijn balansdagen kan inplannen. Dit betekent voor mij dat ik weer veel met eten bezig ben. Wederom om te overleven, want anders word ik moe en depressief. Probeerde ik die gevoelens vroeger niet met koolhydraten en suiker weg te eten?? Twee vriendjes van vroeger die nu een beetje vijandig zijn geworden. En ik heb er maar mee te leven!

    woensdag 24 april 2013

    Ik heb gelijk

    Koolhydraten maken mijn lichaam moe! Ik voel me vandaag weer lekker energiek en heb weer de lust om dingen op te pakken. Koolhydraten putten mijn lichaam uit, zodat ik na een koolhydraatvol weekend een katerig gevoel heb. Wat erg! Eerst houdt het me een hele nacht uit mijn slaap en daarna kan ik niet op gang komen. Dit betekent dat ik streng voor mezelf moet gaan worden en duidelijke keuzes maken. Dit houdt voor mij is dat ik op zondag al mijn balansdag moet nemen. Vooral als ik, net als afgelopen weekend, al op vrijdagmiddag begonnen ben met suikers en dergelijke. Zaterdagavond dan een fles Canei en zondag heb ik ook nog eens een paar biertjes gehad. En het schiet me net te binnen dat ik in verband met tijdgebrek op maandagavond ook nog een halve pizza heb gehad. Als ik het allemaal zo oplepel vind ik het zelf ook wat te veel van het goede! Maar het klopt allemaal wel. Ik ben gewoon allergisch voor koolhydraten! En de komende maanden heb ik vette pech, want de nodige feestjes komen er aan. Ik denk dat ik maar eens een strak schema voor mezelf ga opstellen met balansdagen en zo. Want om nu elke week met een kater te zitten, daarvoor heb ik veel te veel te doen!

    dinsdag 23 april 2013

    Uitgeteld

    Ik begin een patroon te ontdekken. Eentje waar ik niet zo blij mee ben maar veel verklaart. Vandaag was is uitgeteld, moe en had ik hoofdpijn. Ik wilde zwemmen om hier van af te komen, helaas had ik de verkeerde tijden door gekregen dus ik stond voor een dichte deur.  Veel kwam er niet uit mijn handen vandaag. Gisteren ook niet echt. En vanavond valt in eens het spreekwoordelijke kwartje. Na een koolhydraatrijk weekend moet mijn lijf bijkomen. En vandaar ook mijn honger naar zoetigheid! Het is natuurlijk leuk dat ik me in de weekenden niet veel van de koolhydraten aantrek, en dit weekend was het extreem met een vleug alcohol, maar ik moet toch maar op zoek naar een goede balans. Twee verloren dagen kan het toch niet helemaal waard zijn!

    Uitslag

    Gisteren mijn conditietest gedaan bij Fysio. Natuurlijk was ik weer nerveus, dat hoort er bij. Gelukkig had ik een druk weekend ervoor, ik heb er niet veel over nagedacht, dus de zenuwen vielen mee Toch gek dat voor een test waarbij je eigenlijk niet kan falen zo enorm nerveus bent.
    Maar ik ben zeker niet ontevreden met de uitslag! Ten op zichte van de laaste keer, ongeveer een jaar geleden, is mijn conditiecijfer omhoog gegaan. Ik heb nog een slechte conditie maar van 18 naar 25 is een kleiner sprongetje dan van 14. En ook mijn longinhoud was verbeterd!! Ja, heerlijk! Dat komt mijn uithoudingsvermogen alleen maar ten goede en daardoor wil ik gewoon nog veel meer bewegen!
    Ook heb ik op de weegschaal gestaan. En helaas, ik weeg nog even zwaar als toen. Ik had echt gedacht dat ik tien kilo minder zou zijn! Ze zeggen dat vrouwen altijd tien kilo liegen over hun gewicht, als ik dat ook ga doen komt het helemaal goed!! Met mijn grote mond riep ik gelijk: Ik wil de volgende keer er tien kilo af hebben! Waarop Fysio mij aankijkt en droog vraagt: Wanneer is de volgende keer? En waarom niet negen? Tien kilo klinkt gewoon lekker, maar geen idee wanneer dat te halen is. Daar ga ik eens goed over nadenken!

    zondag 21 april 2013

    Klaarwakker

    Het is vijf uur in de ochtend en ik ben klaarwakker. Na een heerlijk gezellige avond met Rots en haar lief, waarbij tranen soms over de wangen rolden van het lachen, zou je toch denken dat ik als een blok in slaap zou vallen. Helaas! Ik heb het enorm koud en ben klaarwakker. Waarschijnlijk een flinke oppepper door de suiker die ik genuttigd heb. Een glas cola, een kommetje ijs, en een fles Canei. Als je dit leest, voel je gewoon de suikershock!
    Helaas werden mijn handen niet koud na het eten, ik had graag Rots willen laten voelen hoe koud maar is dat niet vaker zo? Nu lig ik te rillen van de kou, voelen mijn handen aan of ik uren in de vriezer bezig geweest ben en voel ik me in de verte moe maar totaal niet slaperig. Ja, dat moet echt de suiker en de alcohol zijn! Maar het was het waard, zo vaak drink ik niet en zeker geen Canei.
    Hebt trouwens een ontzettend mooie opsteker gekregen want volgens Rots en haar lief is het gevolg van mijn kilostrijd goed te zien! Ik bewansel dus op dit moment echt de goede weg. En daar ben ik zo blij om!

    donderdag 18 april 2013

    Het uur U

    Mijn moment nadert. Fysio en ik hebben woensdagavond een afspraak gemaakt voor de test. De conditietest! Gewoon kijken hoe goed mijn conditie is. Ik ben er klaar voor! Ik ben nu al nerveus, maar ben er klaar voor. Ik heb zelfs om een weegmoment gevraagd!! Want ik merk dat ik het nodig heb. Iemand met diabetes kan door middel van het meten van de suikerspiegel weten of ie op de goede weg is. Ik heb geen getal, waaraan ik me kan meten. Ik voel me wel goed, dat is het belangrijkste. Maar toch..
    Ik ben heel benieuwd of het me mee of tegen gaat vallen. Natuurlijk ben ik bang voor het laatste, dat ik me positiever voel dan dat het uiteindelijk is! Het woord falen dreunt bij het opschrijven gelijk door mijn hoofd, maar ik probeer daar niet naar te luisteren. Ik ben nu de goede weg ingeslagen, wellicht met een eetgedrag wat bij mijn lichaam past. Dit is gewoon mijn eerste weegmoment en het gaat de volgende keer gewoon minder zijn!!

    Sporten

    En of ik opgeknapt ben van het sporten! Heerlijk! Ik heb lekker mijn schema afgewerkt, en toen bleek dat het uur iets te kort was ben ik gebleven om het af te maken! Gewoon lekker de oefeningen doen. Gewoon je shirtje nat van het zweet laten worden. Moe word je wel, dus kan je beter iets gedaan hebben zodat je voldaan moe bent. En daardoor ben ik mijn hangerige moeheid kwijt. Ik neem me dus weer strak voor om mijn loopjes weer te gaan doen. Die schoten er steeds bij in, maar dat moet anders. Bewegen is goed voor je lijf en je geest! Nooit gedacht dat ik dat eens hard zou roepen. Misschien toch wel, in de tijd dat ik nog waterpolo deed kon ik er ook geen genoeg van krijgen. Ik ben dol op water! Mijn vreugde is dan ook groot dat ik per dag een half uur kan zwemmen, van Fysio!! Bijna elke dag, gewoon omdat ik patiënt ben. Stiekem is een half uur me te kort, maar het is beter dan niets! Ik hoop dat Fysio me ooit eens aan de kant training gaat geven, zodat het eens kan zien wat water met me doet! Maar als ie me wil laten sprinten, moet ik eerst een nieuw badpak kopen.

    woensdag 17 april 2013

    Oppepper

    Zit ik gistermorgen heel stoer op Twitter te verkondigen dat het lastiger is te bloggen als het goed gaat dan als het slecht gaat, heb ik er ineens helemaal de balen van! Het koolhydraatbeperkte brood smaakte me ook al niet meer, gewoon geen zin meer in. Nu weet ik dat ik daar vaker over blog, over uitzonderingsdagen en mijn verlangens naar chocola en chips. Gisteren was ik het echt allemaal beu. Moe! Zat! En erger nog, mijn goede humeur is ook weg! Ik hang maar rond en ik heb nergens zin in.
    Plots schiet het me te binnen, ik heb mijn puf ook al twee dagen niet genomen. Daar word ik ook erg moe van! Ik neem tegenwoordig trouw overal mijn puf mee naar toe, maar het gebruik ervan stel ik telkens uit. Stom eigenlijk, want het kost me heel weinig tijd, het is even draaien en het tuitje in mijn mond steken en dan diep adem halen! Meer is het echt niet, en het kan zoveel schelen! Maar goed, ik puf weer! En ik ga vanavond lekker sporten! Daar knap ik ook heel veel van op. Morgen gaan we met frisse en goede moed weer lekker aan de slag!

    vrijdag 12 april 2013

    Hormonen

    Kan iemand wat tegen mijn hormonen doen? Ik heb trek in chocola en drop en ook vooral heel veel zin om in huilen uit te barsten! Om niets! Natuurlijk om niets, want dat hoort er bij. In gedachten eet ik nu de lekkerste dingen, in het echt eet ik een aantal dropjes. Ja, die pot hebben we al een half jaar in huis en nu ineens heb ik de behoefte om hem helemaal leeg te eten.
    Of is het net zo als roken? Als je een keer zondigt vraagt je lichaam de hele avond om meer? Eega en ik hebben namelijk een lekker broodje in de stad gegeten. Met veel groenvoer! Maar ja, het broodje zelf was niet koolhydraatarm, dus lijkt het net of mijn lichaam om de koolhydraten vraagt.
    Ik hou het toch maar op PMS. En dat herinnert me er aan dat ik vanaf november al een verwijzing naar de gynaecoloog heb liggen. Voor een uitstrijkje en een nieuw spiraaltje. En even tussen neus en lippen gezegd: ik vind het maar niets. Voor twee jaar terug is bij mij die onbezorgdheid weggenomen, baarmoederkanker in mijn naaste omgeving. Dat ik daar nu een issue van maak, blijkt wel dat ik gewoon last heb van PMS. Ik herken de verschijnselen maar dat maakt mijn humeur er niet beter op. En vooral als het syndroom op een donderdagavond valt, ben ik niet te gebruiken. Ik neem mij nu dus voor om morgen gelijk een afspraak te maken en ik ga nu een heerlijke jankfilm kijken. Tissues erbij en misschien een fles wijn. Helaas zijn mijn rijstwafels op en ook mijn nootjes. Zou ik zoute stokjes mogen hebben??

    woensdag 10 april 2013

    Het W-woord

    Waarom laten we getallen zo belangrijk zijn in ons leven? Dat heb ik me altijd al afgevraagd. Als dochter van een chronische lijnster kreeg ik al snel door dat een streefgewicht niet gelukkig maakt. 's Morgens op de weegschaal en 's avonds ook nog een keer. Wanneer het getal iets lager stond in de avond dan was het humeur goed, was het hoger dan kwamen de excusen van stal; veel gegeten, veel gedronken, niet kunnen poepen.. Toen ik dus op mezelf ging wonen had ik geen weegschaal in de badkamer. Ik vind het getal van mijn gewicht eigenlijk niet zo belangrijk. Ik voel me geen slachtoffer van mijn gewicht. Ik kan ook slecht tegen vrouwen die dat wel doen, die denken dat streefgewicht gelukkig maakt. Ik ben deze kilostrijd ook niet begonnen met een streefgewicht, ik wil gewoon af van die koude handen na het eten en mijn kortademigheid. Gewoon lekker in mijn vel zitten. Toch begint er iets aan me te knagen, want natuurlijk wil ik ook wel eens weten of ik de weg die ik bewandel goed is. Meten is weten, en aan de hand van het meten van mijn gewicht zou ik kunnen zien of ik moet doorwandelen. Toen ik de eerste keer aan Bewegen voor Kneusjes deed, moest ik na een lange tijd de weegschaal op. Ik heb gehuild om het getal wat te voorschijn kwam. Ik was ook boos en teleurgesteld. Ik voelde me ook niet lekker in mijn lijf! Ik had net te horen gekregen dat ik astma had en voor de rest van mijn leven aan de puf moest. Van mijn actieve leven, met twee keer fanatiek sporten en de nodige actie door vergaderingen was niets meer over. Ik was uitgeblust!
    En nu begin ik me weer die meid vol actie te voelen, lekker sporten en ik ben weer actief in het verenigingsleven! Dat voelt enorm goed! En toch knaagt er iets. Eigenlijk is dat iets begonnen te knagen met de vraag van Fysio. Hij vroeg me naar mijn doel! Mijn doel is om lekker in mijn vel te komen zitten, maar ik ben bang dat dat niet helemaal concreet genoeg is. Moet ik dan toch maar een weegschaal in huis halen? Wetende dat dat net zo'n obsessie voor jou kan worden als dat bij je moeder zag? Of doe ik net zo als in het programma Obese, en spreek met mijn Rots weegmomenten af. Ik ga hier eens goed over nadenken.

    zondag 7 april 2013

    Insomnia

    Het is twee uur in de morgen. Drieënhalf uur geleden ben ik naar bed gegaan, op zaterdagavond. Ik was moe,doodop. En nu zit ik op de bank. In gedachten scan ik de koelkast, maar er zit niets in wat mij voldoening zal geven, in de kast ook niet. Drop, worst, chips, het is in huis, maar ik heb er geen trek in. Juist, ik heb er geen trek in! Ik heb geen zin om met een opgeblazen gevoel wakker te worden, en met een smaak in mijn mond alsof ik mijn dooie hond heb opgegeten. Heb net geprobeerd om mijn hoofd stil te krijgen met een rijstwafel, chocolade want chocola helpt altijd. Nu niet, de dag heeft even wat te veel hoogtepunten gegeven en ook wat zorgen over de toekomst. Bepaalde onzekerheden en ook dat ik met bepaalde dingen niet door durf te pakken. Geen idee hoe ik dat wil en moet hebben. Komt tijd, komt raad zegt men dan. Maar ik heb nu wel in de gaten dat dat niet met eten komt. En voor een rondje om de vijver ben ik echt te moe. Misschien moet ik het vieren dat ik mijn troost in ieder geval vannacht niet in eten zoek!

    dinsdag 2 april 2013

    Sjokker

    Ik ben vandaag een sjokker en geen jogger. Ik word gewoon moe van mezelf. Of het komt van de overmatige suiker van vannacht of toch te weinig puf, ik heb werkelijk geen idee. Ik heb daar net goed over na kunnen denken. Tot mijn eigen schrik kom ik tot de ontdekking dat ik maar één keer per dag puf, de tweede keer vergeet ik gewoon. Ik neem trouw het witte dingetje overal mee naar toe, maar ik doe er verder niets mee. Niet handig, want ik voel dat mijn benen snel verzuren en ook tussen mijn schouderbladen voel ik iets. Geen pijn, maar een lichte irritatie. Ik moet echt vaker gaan puffen! Maar het kan natuurlijk ook zijn omdat ik de afgelopen dagen een beetje lui ben geweest. Weinig beweging dus weer opbouwen! En het kan natuurlijk ook de suikerboost van vannacht zijn. Het maakt niet uit, ik wandel gewoon door naar de apotheek. Gelukkig staat er halverwege een bankje waar ik gretig gebruik van maak. Ondertussen mezelf enorm uitlachen, maar ach, ik zit. Dit is vaak het dode punt van dit stuk. Het is dezelfde route als naar het zwembad en naar Fysio. En altijd heb ik hier een uitrustmomentje nodig. Ik ga bijna denken dat het psychisch is.
    Ik was eigenlijk niet van plan te lopen, maar ik had een heel lieve mail van een lezeres in mijn mailbox. Zij haalt haar hometrainer onder het stof vandaan en zal eens kijken of hij zijn werk nog naar behoren doet. Als iemand mij schrijft dat ze bewondering voor mij heeft en dan zelf haar hometrainer te voorschijn haalt, kan ik natuurlijk zelf niet op mijn luie kont blijven zitten. Ik heb hier nog een aantal pufs staan die naar de apotheek moeten. Twee ervan heb ik per ongeluk in de wasmachine gehad, en een aantal zijn over de uiterste houdbaarheidsdatum. En door deze naar de apotheek te brengen in plaats van in de prullenbak te gooien, draag ik een klein steentje bij aan het milieu.
    De terugreis gaat gelukkig makkelijker, mijn benen zijn wat opgewarmd. Toch sjok ik me door de afstand heen. Dit brengt me totaal geen plezier in het wandelen, dit voelt als een marteltocht. En ik hoop dat het morgen toch beter gaat. Terwijl ik de laatste straat oversteek voel ik de straffe oostenwind in mijn gezicht en ik snap het ineens! Ik ben gewoon veel te snel van start gegaan met de wind in mijn rug! Morgen maar weer lopend naar Fysio!  
     

    Zeeziek

    Ik lig weer in bed, in het holst van de nacht. Een paar uur eerder lag ik hier ook al. Ik kan niet slapen. Kon zeer zeker niet slapen. Honger hield me wakker. Een honger die ik heel goed ken. Ik heb er aan toe gegeven. Al een tijdje zat dit in de lucht, en vannacht was ik niet sterk. Chips heb ik gehad en een heerlijke caramelpudding. Die was echt lekker. Eigenlijk wilde ik ook nog koek, ik verlang gewoon naar de smaak van koek! Toch kon ik dat wel weerstaan. Maar het liefst had ik dat ook nog gezocht. Waarom heb je het in huis? hoor ik je vragen. Ik woon hier samen met Eega. En hij hoeft niet op rantsoen. En hij hoeft niet de dupe van mijn insulineresistentie te worden. Hij is mijn lief, hij is niet mijn voedselpolitie. Ik val hem al te veel lastig met mijn gezeur over koude handen en eetgedrag en of het wel te zien is dat mijn buik wat kleiner is geworden en mijn borsten wat groter.
    En ik wil het ook gewoon in huis kunnen hebben. Ik moet sterk zijn en dat ben ik ook. Soms niet. Nu niet. Ik denk dat ik me nu een beetje aan het afzetten was. Familiebezoekjes die uren over lijnen en hardlopen gaan. Vooral lijnen. Daar heb ik zo'n hekel aan. Vooral die speciale ondertoon en blik naar mij toe. Indirect voel ik het. Als je wilt afvallen, is wandelen beter dan hardlopen! Ik hoor het haar nog zeggen. En ik hou wijselijk mijn mond. Ze moesten eens weten! Mensen weten ineens wat goed voor jou is omdat ze zelf bezig zijn. Net als een kennis die al tijden als een razende fietst op haar hometrainer Ik kom er telkens zo bezweet vanaf, fiets als een dolle maar ik val er niet een kilo vanaf! En over een half jaar hebben ze er weer twee maten bij! Ik ben mijn eetgedrag aan het wijzigen, dat is mijn hoofddoel, mijn gewicht huppelt er lekker achter aan.. Ik zet mezelf niet op rantsoen, want dan ga ik helemaal met mijn suikerspiegel schommelen, en van schommelen word je zeeziek!

    vrijdag 29 maart 2013

    Roze koeken

    Ik ben de hele week al vervelend en onrustig. Een vol hoofd en een volle agenda. En dat terwijl ik nu nog geen baan heb. Eén van de stressfactoren was dan ook een uitslag van een sollicitatiegesprek. Ik heb een beetje gebluft en verloren, helaas. Ach, stiekem ben ik er niet al te veel verdrietig om want de reistijd was wel erg lang en het ging om een volledige baan. Maar aan de andere kant is het jammer. Eega en ik moeten nodig het huis een beetje opknappen dus dan wat meer centjes in de portemonnee zou erg lekker zijn. En het ritme zou erg goed zijn, hoewel ik me redelijk aan mijn schema hou. Vaak is thuiszitten niet het beste voor mensen die wat aan hun gewicht willen doen, ik heb er gelukkig geen last van. Ik kan er lekker de hele dag mee bezig zijn. Niemand die er last van heeft. Ja, Eega misschien. Want ik betrap me er zelf op dat ik regelmatig aan hem vraag of het wel te zien is of er wat af is. De afknapper in elke relatie! En Eega knikt me elke keer bemoedigend toe "Ja hoor, schat, echt wel!" Maar goed, deze week had ik het moeilijk. En dingen gegeten die niet echt handig zijn. Gelukkig is het bij een bodempje chips gebleven, en niet een hele zak. Zelfs mijn roze koeken kon ik weerstaan. Eega vertelde me eergisteren bij het eten dat ie zelfs een pak heeft weg moeten gooien. Een pak roze koeken weggooien!! Grote ogen keken hem aan. De uiterste houdbaarheidsdatum bleek te zijn verstreken en de koeken waren al helemaal wit uitgeslagen. Met een grote grijns heeft ie ze in de prullenbak gegooid. Mijn drang naar onhandige dingen, ik noem ze onhandig omdat slechte dingen wel heel dramatisch klinkt, was groot deze week. Vooral de drop was onweerstaanbaar. Een hele zak Harlekijntjes ligt er in onze kast. Begin van deze week en nu nog. En ja, het is dezelfde week. Maar je wilt niet weten hoe vaak ik in gedachten die hele zak in één keer heb leeggevreten. Haha, had het iemand het laatst niet over zelfbeheersing?? Nou, eigenlijk heb ik die wel, want die zak ligt er nog precies zo, of Eega moet vandaag drop mee naar zijn werk hebben genomen. Een onrustig hoofd geeft dus een drang naar eten. Maar ook naar niet eten want ik heb ook wat maaltijden overgeslagen. Dat kan bijna niet meer, want sinds kort weet ik eindelijk wat flauw van de honger zijn betekent. Nooit gedacht dat ik het zou zijn, maar wat kan je daar naar van worden. Ik vind het ook een goed teken, mijn lichaam werkt momenteel lekker, krijgt goede energie binnen en straalt het ook naar buiten. En als ik een weekend te gek heb gedaan, merk ik dat gelijk aan mijn eigen energie. Lusteloos en futloos hang ik dan maar rond. Eén dag even afwijken kan wel, maar twee dagen wordt al lastig. En als ik dan ook nog vergeet mijn puf te nemen, dan ben ik helemaal niet vooruit te branden. Ik weet gewoon weer even waarom ik het allemaal doe!

    dinsdag 26 maart 2013

    Zelfbeheersing

    Zelfbeheersing zegt Dr. Phil. Ik zucht eens diep. Het woord roept nare associaties in me op, beelden van grote dikke zichzelfvolproppende Amerikanen schieten door mijn hoofd. Precies zoals de media graag de dikke mens neer zet. Volproppend met eten, met het vet druipend van de kin, en natuurlijk met de handen eten, want bestek past niet in het beeld. Schransen, onguur vreten. Dat beeld ben ik niet! Zelfs mijn American Fatlady is niet zo! Hoe graag ik ook wil, ik kan niet verder lezen. Het woord dreunt op de pagina, mijn ogen glijden er telkens naar toe. Of is het woord me te confronterend? Als ik goed nadenk weet ik dat ik ook kan proppen. Chips, kaas, worst, brood, koek. O en niet vergeten: chocolade, drop en ijs. Als ik er eenmaal aan begin moet het op. Eerst is het lekker, zo lekker dat je nog eentje neemt, en nog één. Tot het bijna op is. Terug leggen in de kast wil ik niet, te confronterend want het herinnert me er aan dat ik meer dan de helft in één keer heb opgegeten. En stel dat ik daarna ook weer meer wil terwijl er niet meer is. Nee, helemaal opeten is de enige optie. Want het laatste restje weggooien kan ook niet! En terwijl ik dit zo schrijf weet ik hoe Dr. Phil het bedoelt, en weet ik dat ik eigenlijk geen haar beter ben dan die zichzelf volproppende Amerikaan. Alleen doe ik het met mes en vork!